Title : Can’t you feel my heart ?
Paring:SiWon-x-HanGeng
AuThor:HaneiBee




การให้ความหมาย....กับการตั้งความหวัง....
แตกต่างกันมากแค่ไหนนะ....แล้วถ้าความรักจำเป็นต้องมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งเท่านั้น

เป็นคุณ.....คุณจะเลือกใช้คำไหนดี ?...




“เฮ้!!...ไอ้ซีวอน คืนนี้ที่เดิม โอเคเปล่าวะ ?” นิ้วยาวๆที่กำลังไล่เสียงกีตาร์หยุดชะงักลง...ซีวอนเงยหน้ามองคังอินที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จหลังจากอัดรายการของวันนี้จบ...ก่อนจะเหลือบไปสบตากัับคนรักรรุ่นพี่ที่ง่วนอยู่กับการเก็บของลงกระเป๋า


“ว่าไง....ไปไม่ไป ?”


“อื้อ....ไป ไว้เจอกัน...” ในที่สุดก็รับปากออกไป พอได้รับคำตอบคังอินก็เดินตัวปลิวออกจากห้องแต่งตัว....ซองมินเห็นภาพเดิมๆที่เกิดขึ้นเป็นประจำก็ลอบถอนหายใจ....จะเที่ยวอะไรกันนักหนานะสองคนนี้....




“ถอนหายใจทำไมซองมิน....เรื่องของตัวเองก็ไม่ใช่”


“ก็เพราะว่าไม่ใช่เรื่องของฉันยังไงล่ะ...ถึงต้องถอนหายใจ ลองถ้าฉันเป็นฮันนะ.....ซีวอนมันไม่ได้ไปเที่ยวทุกวันแบบนี้หรอก!!” หนุ่มตัวเล็กบ่นอย่างหงุดหงิด...จนเรียวอุคเองก็ต้องถอนหายใจตาม....



“ปล่อยพวกเขาไปเถอะ....ก็ยังเห็นคบกันดีนี่”


“เพราะอย่างนี้ใช่ไหม....พี่ลีทึกถึงต้องเลิกกับคังอิน”

“เรื่องของคนสองคน..เหตุผลมันมีร้อยแปดพันเก้าทีจะคบที่จะเลิกกัน คิดไปยุ่งไปก็ปวดหัวเปล่าๆน่า...กลับกันเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” เรียวอุคสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่...เพื่อนช่างซักให้กลับเสียที....จนปัญญาที่จะตอบอะไรต่ออะไรที่เค้าเองก็ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางสักเท่าไหร่... อีกทั้งไม่อยากจะให้เรื่องที่ซองมินถามเค้าอยู่กระทบเข้าหูคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาเอาด้วย.....ฮันคยองเช็คดูความเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะคว้ากระเป๋าเตรียมจะกลับบ้าง


“ฮัน...” ข้อมือข้างหนึ่งถูกดึงไว้...ซีวอนรั้งร่างคนรักเข้ามาจนลำตัวแนบชิดกัน


“ฉันจะกลับแล้ว....เหนื่อย อยากจะไปไหนก็ไปเถอะ”


“ถ้าฮันบอกว่าไม่ให้ไป....ฉันก็จะโทรไปปฏิเสธพี่คังอิน” ซีวอนลูบแก้มเนียนๆของคนรัก....กระซิบยื่นเงื่อนไข....เงื่อนไขที่เค้าพร้อมจะทำมันอย่างที่สุด.....


“แล้วแต่นายสิ...โตๆกันแล้ว” ฮันคยองผละออกไป..... ปล่อยให้อีกคนยืนมองตามอยู่ข้างหลัง.....ประตูถูกปิดลงพร้อมกับร่างของฮันคยองที่หายลับไป ......



......มีแต่คนอิจฉาที่เค้ามีแฟนอย่างฮันคยอง.....
แฟนอย่างฮันคยอง....ที่ไม่จู้จี้ ..... ไม่จุกจิก.... ไม่โทรเช็ค .... โทรถาม ....
จะไปไหนก็ไป....และไม่เคยรบเร้าที่จะตามไปไหนต่อไหนด้วยเลยสักครั้ง....



แต่เค้าก็อิจฉาเพื่อนตัวเองเหมือนกัน.....

.....................
.............
.......

...........................................ที่แฟนๆของพวกนั้นไม่ได้เป็นอย่างฮัน.......


+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



“เป็นอะไรไปวะไอ้เสือ...นั่งทำหน้าเหม็นเหล้าอยู่ได้...?” คังอินตบบ่ารุ่นน้องที่ตั้งแต่เหยียบเข้าคลับมาก็นั่งนิ่ง... เหล้าหมดแก้วก็ไม่ยอมชงต่อ... แถมหยิบมือถือขึ้นมาทำท่าจะกดอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่ยักจะกดไปไหนสักที.....


“เซ็ง!!....เบื่อ!!....เฮ้อ!!...”


“เรื่องอะไรอีกหละ....อย่าบอกนะว่าเรื่องฮันอีก”


“อื้อ....ทำไมฮันถึงไม่เป็นเหมือนคนอื่นบ้างนะ...เค้าเฉยเกินไป เฉยจนฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเค้ารักฉันบ้างรึเปล่า ?”



“ถ้าไม่รัก....แล้วเค้าจะมาคบกับแกหาซากอะไรวะ คิดมากไปได้ ดื่มๆเหอะ....งานกร่อยกันพอดี” หนุ่มผิวขาวชงเหล้าให้กับเพื่อนรุ่นน้องเสียเอง....ครั้นจะให้เค้าช่วยแก้ปัญหารักๆใคร่ๆก็เห็นจะยากเกินกำลังเต็มที....เพราะขนาดเค้าเองก็ยังเอาตัวไม่รอด.......ไปๆมาๆ ซีวอนก็ขอตัวกลับก่อนทั้งๆที่เพิ่งจะสี่ทุ่มเศษๆ..อารมณ์ตอนนี้เค้ารู้ตัวดีว่าไม่เหมาะกับการดื่มสังสรรค์เอาเสียเลย...ใจมันจดจ่ออยู่แต่ที่ใครบางคนเท่านั้น....


ก๊อกๆๆ....


“เข้ามาเลย...” ฮันคยองตะโกนบอกคนที่เคาะประตูห้องตัวเอง....คิดว่าไม่น่าจะเป็นได้ใครนอกจากฮีชอล แต่ก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่ว่าทำไมดึกป่านนี้แล้วเพื่อนหน้าสวยถึงยังไม่นอนอีก...


“ซีวอน....มาได้ยังไงน่ะ ?!” ร่างบางละมือจากคอมบนโต๊ะ...มองคนรักที่โผล่มากลางดึกกลางดื่น แต่ยังไม่ทันจะได้คำตอบก็ถูกอุ้มตัวปลิวลงไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว.....


“คิดถึง....ฉันคิดถึงฮัน…”



“เมามารึไง....ซีวอน นี่มันที่หอนะ อย่ามาทำรุ่มร่ามที่นี่เด็ดขาด...ลุกสิ!!” เสื้อยืดสีขาวพอดีตัวถูกถอดออกทางศีรษะ... ซีวอนกดริมฝีปากลงไซร้กับซอกคอขาว หลังหู..ละเรื่อยมาตามหัวไหล่....ไม่ฟังเสียงร้องห้ามใดๆทั้งนั้น.....


“เป็นบ้ารึไง....ซีวอน ฉันไม่ชอบนะ หยุด!!!”



“เราเป็นแฟนกันใช่เหรอ....ฮัน เรื่องแบบนี้แฟนที่ไหนเค้าก็ทำกัน....นอกจากว่านายไม่ได้เห็นฉันเป็น...แฟน” ตาสองคู่จดจ้องกัน..เวลานี้ซีวอนไม่ได้เมาอย่างที่ฮันคยองกล่าวหา..เพราะดื่มไปได้แค่แก้วสองแก้วเท่านั้น....แต่ที่เป็นแบบนี้้ก็เพราะฮันคยองต่างหาก....


“นายเห็นฉันเป็นแฟนจริงๆรึเปล่าฮัน ... เคยสนใจฉันบ้างไหม... เคยใส่ใจฉันบ้างไหม...ฉันจะไปเมาหัวราน้ำที่ไหน นายเคยสนใจบ้างรึเปล่า...ในสายตานายฉันเป็นอะไรกันแน่ ?...” น้ำเสียงเย็นเฉียบของซีวอนแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน...เมื่อคำถามที่เค้ากลัวเหลือเกินกับคำตอบหลุดปากออกไป...ระยะเวลาปีกว่าที่ตัดสินใจคบกัน มีแต่เค้าที่วิ่งไล่ตามในขณะที่ฮันคยองเอาแต่ยืนอยู่กับที่...ไม่แม้แต่จะก้าวตามเค้าบ้าง...



........................
..............
...................... แม้แต่สักก้าวเดียว

..........................................
........................
.............

สักก้าวเดียวก็ไม่เคยเลย...................


“ถ้าฉันไม่เห็นนายเป็นแฟน....จะยอมให้ทำแบบนี้ไหม ถ้ามันยังไม่พอฉันก็ไม่รู้จะต้องทำยังไงแล้ว…” ฮันคยองผลักอกคนรักออก...คว้าเจ้าเสื้อตัวน้อยมาใส่ตามเดิมแล้วล้มตัวลงนอนโดยหันหลังให้...สักพักเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นก่อนจะ ตามด้วยเสียงงับปิดลง ซีวอนกลับไปแล้ว....กลับไปโดยที่ไม่พูดอะไรอีกเลย


น้ำตาหยดน้อยหยดลงบนหมอนใบนุ่ม...หยดแล้วหยดเล่า...พร้อมกับสียงสะอื้นไห้เบาๆ ใครว่าฉันไม่สนใจนาย....ใครว่าฉันไม่ใส่ใจนาย....ในหัวของฉันมีแต่เรื่องของนายเสียด้วยซ้ำ.... แต่ฉันไม่กล้าที่จะแสดงความรู้สึกพวกนั้นออกไป....เพราะฉันกลัว...กลัวว่านายจะแบกรับมันไว้ไม่ไหว.....ฉันรักนาย มากว่าที่นายคิดนะ....ซีวอน



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



ภายในห้อมซ้อมวันถัดมา...เหล่าซูจูก็ซักซ้อมคิวของตัวเองเพื่อความแม่นยำสำหรับขึ้นไลฟ์ในอาทิตย์หน้าที่จะมาถึงกันอย่างขะมักเขม้นตามปกติ....


“ฮัน....หลับเหรอ ?” ลีทึกเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเพื่อนตัวเองฟุบหลับอยู่กับโต๊ะริมห้อง

“เห็นเมื่อเช้าก็บ่นว่าง่วงๆอยู่... สงสัยคงจะนอนน้อยมั๊งฮะ" เยซองเป็นคนตอบให้เสียแทน แล้วหันไปซ้อมคิวของตัวเองต่อ...ก่อนที่คนอื่นๆจะกลับไปสนใจกับคิวของตัวเองบ้างเหมือนกัน.....ยกเว้นเสียแต่ใครบางคน....


ซีวอนเดินเข้าไปใกล้คนรักที่ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้คุยกันเลยสักคำ...ค่อยๆพับผ้าขนหนูผืนหนาแล้วยกศีรษะร่างบางขึ้นให้หนุนลงกับผ้าขนหนูที่เค้าบรรจงพับแทนท่อนแขนของเจ้าตัวอย่างระมัดระวัง.... ไม่ให้อีกคนรู้สึกตัวตื่น....เกลี่ยปอยผมเส้นเล็กเบาๆ...เปลือกตาที่บวมช้ำของคนรักบ่งบอกได้ดีว่าเมื่อคืนฮันคยองคงจะร้องไห้... .



.....นายร้องไห้เพราะอะไร....ฮันคยอง.....ร้องไห้ที่ฉันยังวุ่นวายกับชีวิตนายอยู่....
....ร้องไห้ที่ฉันยังรั้งนายไว้...ใช่ไหม ??....


..................................
.......................
.................

...........................ถึงเวลาแล้วสินะ....ที่ฉันต้องปล่อยมือจากนายเสียที.....




“ตื่นแล้วเหรอ.... คนขี้เซา?"


“อ้าว....กลับกันหมดแล้วเหรอ ว่าจะงีบนิดเดียวเอง” ฮันคยองขยี้ตาหนักๆให้คลายง่วง ก่อนจะหาวอยู่สองสามฟอด...กว่าจะตื่นเต็มตัว


“ใครจะมารอนายกันหละ....ให้มาซ้อมดันมาหลับซะได้” ลีทึกโยกหัวคนเพิ่งตื่นเบาๆ อดเหน็บแนมไปไม่ได้... ฮันคยองแกล้งปัดข้อมืออีกคนออกไปไม่จริงจังนักพลางสอดส่ายสายตาหาใครบางคน....ลีทึกเองก็พอจะเดาได้ว่ามองหาใคร...


“ซีวอนกลับไปแล้วแหละ...มีปัญหากันรึเล่า เห็นเจ้านั่นก็เงียบไปเลย..” ลีทึกทรุดลงกับเก้าอื้ข้างๆฮันคยอง...พยักเพยิดให้อีกคนดูผ้าขนหนูที่เจ้าตัวนอนหนุนมาร่วมสองชั่วโมง


“ซีวอนมันทำให้น่ะ" ฮันคยองเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเห็น....ซีวอนยังดีกับเค้าเสมอ...เป็นห่วงเป็นใยเค้า....ดูแลเค้าไม่เคยเปลี่ยน.....


“คนเราคงไม่ลงเอยเหมือนกันเสมอไปหรอก...นายกับฉัน...ซีวอนกับคังอิน....มันไม่เหมือนกัน....”


“แต่ฉันกลัว...ลีทึก... ฉันกลัวว่าถ้าฉันแสดงความรู้สึกลึกๆ ออกไป...ซีวอนเค้าจะอึดอัดแล้วก็ทนไม่ได้...จนไปจากฉัน” น้ำเสียงขลาดๆที่ได้ยินไม่บ่อยนักจากคนอย่างฮันคยอง...ทำให้ลีทึกเอื้อมไปบีบมือทั้งสองข้างนั้นไว้.....



“อย่าให้เรื่องของฉันมันทำร้ายพวกนายสองคนเลย....ฮัน ฉันกับคังอินยังรักกันอยู่ แต่รักในอีกความหมายหนึ่งก็เท่านั้น....นายก็เห็นว่าฉันกับเค้ายังคุยกันดี....ทำงานร่วมกันดี...เพราะฉันกับคังอินเหมาะที่จะเป็นเพื่อนกันมากกว่า ....”



“แต่ที่นายเลิกกับคังอินก็เพราะคาดหวังมากไม่ใช่เหรอ....ก็เหมือนกับที่ฉันกำลังเป็นอยู่....ฉันไม่อยากให้ซีวอนเค้าไปไหน....ไม่อยากให้เที่ยว...ไม่อยากให้ไปสนใจคนอื่น....อยากให้เค้ามีแต่ฉัน....มองแต่ฉัน....ซึ่งมันหนักเกินไปที่เค้าจะทำให้ฉันได้”



“นายจึงเลือกที่จะอยู่เฉยๆ...เพื่อจะได้ไม่เรียกร้องเรื่องพวกนั้น?”


“อืม…” ร่างบางพยักหน้า....ก่อนที่ตนจะมาคบกับซีวอนจริงๆจังๆ.... ภาพของคังอินกับลีทึกรักกันมันติดตาอยู่จนลึก...การคบกันของคังอินและลีทึกเป็นเรื่องดีสำหรับวงเรา สองคนนี้รู้จักกันมานาน ไล่ตามความฝันมาด้วยกัน..สนิทกันจนวันที่มาคบกันในฐานะคนรัก ทุกอย่างดูสวยงามจนน่าอิจฉาแต่ก็แค่เวลาไม่นาน...มันเร็วจนน่าใจหาย คนทั้งคูเลิกกันด้วยเหตุผลที่ไปด้วยกันไม่ได้....แต่จากสายตาคนอื่นๆ พอจะเดาได้ คังอินเป็นคนรักสนุก...รักเที่ยวรักดื่ม....รักชีวิตอิสระ พอถึงจุดที่ลีทึกเรียกร้องให้อีกฝ่ายหยุด....แทนที่เรื่องพวกนั้นจะหยุด....กลับกลายเป็นความรักของคนทั้งคู่หยุดลงเสียแทน....


“ทำไมไม่พูดกับซีวอนดู..เจอกันครึ่งทางก็ได้นี่นา...” ลีทึกลองแนะออกไป



“ฉันไม่ยากทำตัวเหมือนไร้เหตุผล...แค่เค้าเที่ยวเค้าดื่มมันก็แค่เรื่องปกติ ใครๆก็ทำกัน....แล้วอีกอย่างนั่นก็เป็นชีวิตของซีวอนเค้าเอง...เค้าพอใจแบบนั้น”


“แต่ซีวอนมันไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว....ในเมื่อริจะมีแฟน ก็ต้องปรับตัว...ถ้าคบกันแล้วพากันแย่ พากันอึดอัดจะคบกันทำไม ?”



“ฉันไม่อยากเลิกกับเค้า...ฉันรักซีวอน” ดวงตาเศร้าคลอด้วยน้ำอุ่นใส...ช้อนขึ้นสบกับลีทึก...ฮันคยองคนนี้ไม่ได้เข้มแข็ง....ไม่ได้องอาจเหมือนที่ใครต่อใครเห็น....จริงแล้วก็แค่คนขี้ขลาด....ที่หวาดกลัวเป็นคนหนึ่งเท่านั้น.....


เค้ากลัวว่าถ้าเรียกร้องอะไรออกไป.......

.....................
...............................ซีวอนจะเดินจากไปในสักวันหนึ่ง.....



“ฮัน....นายกำลังดูถูกคนที่นายบอกว่ารักอยู่นะ...รู้ตัวไหม?” ไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายน้ำใจอีกฝ่าย....แต่บางครั้งฮันคยองก็ทำอะไรที่เค้าหงุดหงิดใจเหลือเกิน



การเอาเรื่องรักที่จบลงไม่น่าสวยงามของเค้ากับคังอินเป็นปณิธานมันไม่ผิด
.....แต่ไม่ใช่ให้เอามาเป็นตัวตัดสินความรักของตัวเองแบบนี้.....




ฮันคยองกำฝ่ามือจนแน่น....คำพูดเตือนสติของลีทึกกระทบหัวใจเข้าอย่างจัง



“ฉันจะลองพูดกับซีวอนเค้าดู.....”



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+





อุณหภูมิความรัก....หากร้อนนัก หนาวนัก ก็ยากที่จะเป็นสุข

แล้ววันนี้ก็คงจะยังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มปรับให้องศามันอุ่นๆ...

......เพื่อคนสองคน......




“...มีอะไรรึเปล่า ฮัน ?" ซีวอนเคาะเถ้าบุหรี่ที่ไหม้จนเกือบจะถึงนิ้วออกข้างหน้าต่างรถ....แปลกใจกับการที่ฮันคยองโทรหาเค้า


“นายอยู่ไหนน่ะ....ถึงบ้านหรือยัง ?”


“ยังหรอก....อยู่แถวสวนสาธารณะน่ะ มีอะไรรึเปล่า ?”


“มารับฉันกลับได้ไหม...ไม่อยากกลับเอง แล้วอีกอย่าง....ฉัน....” เสียงทางปลายสายเงียบไปอยู่ชั่วครู่หนึ่ง...ซีวอนเองก็ใจจดใจจ่อรอฟังว่าคนรักจะพูดอะไร...หรือว่าจะบอกเลิกกันนะ...นายคงอึดอัดมากแล้วสินะ.....ฮัน


“ฉันอยากไปค้างบ้านนาย....ได้ไหม หรือว่ามีนัดไปไหนรึเล่า ?” คำพูดตะกุกตะกักนั่นทำให้ซีวอนแทบไม่อยากจะเชื่อหู....


“มีนัดแล้วแต่เดี๋ยวโทรไปปฎิเสได้...รอฉันที่สตูนั่นแหล่ะนะ เดี๋ยวฉันไปรับ”

“จะไปก็ได้นะ....ฉันไม่ว่าอะไรหรอก แต่เสียดายจัง ว่าจะให้นายนอนกอดฉันสักหน่อยคืนนี้...”


“ห๊ะ!!! เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ พูดใหม่สิ...”


“ไม่พูดแล้ว...ของดีมีแค่ครั้งเดียว มารับเร็วๆละกัน...อยากให้นายกอดฉันจะแย่แล้ว” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นฮันคยองก็ตัดสายไป....ปล่อยให้ซีวอนอึ้งอยู่นาน


ท่าทางวันนี้พายุคงจะเข้าถล่มเกาะเกาหลีละมัง.... ฮันคยองถึงเปลี่ยนเป็นคนละคนแบบนี้



+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+



ฮันคยองขยับกายเมื่อรู้สึกถึงแรงยวบของเตียง...ค่อยๆลืมตาขึ้นมา


“ทำอะไรอยู่ตั้งนานน่ะ...กว่าจะขึ้นมาได้?” ร่างบางปรือตาถาม...น้ำเสียงก็งัวเงียเต็มที ทั้งที่ตั้งใจมาค้างที่บ้านขอซีวอนแท้ ๆ...แต่ก็ต้องขึ้นมานอนก่อนเพราะซีวอนมัวแต่คุยกับคนในครอบครัวอยู่.....


“พอดีคุยเรื่องจะไปโบส์ถกันน่ะ...โทษทีที่ปล่อยไว้คนเดียว ว่าแต่ฮันยังไม่ได้บอกเลย....ว่าอยู่ดีๆเป็นอะไรขึ้นมา ถึงมาค้างกับฉัน?"


“คนเป็นแฟนกัน....มาค้างด้วยกันมันผิดด้วยเหรอ...หรือว่านายไม่ได้เห็นฉันเป็นแฟน ?” ฮันคยองพลิกตัวเข้าหาคนรัก...ซุกหน้าลงในอ้อมกอดอบอุ่น...


“นั่นมันคำพูดฉันไม่ใช่เหรอ....อย่าเอามาย้อนถามกันสิ ใครกันแน่ไม่เคยเห็นฉันเป็นแฟน ?”


“ฉันขอโทษนะ...ซีวอน ขอโทษทีฉันทำเหมือนไม่สนใจนายมาตลอด แต่นายก็ยังทนฉันได้อยู่อีก” ซีวอนจูบลงกับหน้าผากเนียนแผ่วเบา...คำขอโทษจากอีกฝ่ายอย่างน้อยก็ทำให้เค้ารู้สึกตัวว่า....เค้ายังสำคัญ


“ฉันไม่เข้าใจนายจริงๆ....ว่านายเป็นอะไร ทำไมถึงคอยแต่จะถอยห่างออกจากฉันตลอด....?”


“ถ้าให้ฉันพูดจริงๆ....นายต้องรับปากนะ ว่าจะไม่โกรธ” ร่างบางยันตัวลุกขึ้น...ขอคำยืนยันจากคนรัก ซีวอนพยักหน้าให้ทันที...อยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้ว ว่าที่ผ่านมาคนรักเค้าเป็นอะไร...


พอฟังจบ.....เจ้าของห้องก็รั้งคนที่เพิ่งสารภาพทุกอย่างเข้ามากอดอีกรอบ


“ให้ตายเถอะ...นายมันบ๊องจริงๆเลย ฮัน”


“ก็ฉันกลัวนี่....เห็นตัวอย่างมาจากลีทึก....เห็นลีทึกร้องไห้ เห็นคังอินเจ็บปวด เห็นเพื่อนตัวเองเป็นแบบนั้น ฉันก็เลยไม่กล้าที่จะพูดความรู้สึกของฉันออกไป...”


“รู้ไหม...ฉันรอให้นายทำแบบนั้นอยู่ตลอด รอให้นายขอให้ไม่ไปเที่ยว....ขอไม่ให้ไปหัวทิ่มหัวตำที่ไหน... แต่จนแล้วจนรอดนายก็ไม่ทำ....จนฉันคิดว่านายไม่รักฉันซะอีก...” ซีวอนค่อยๆเก็บผมเส้นสีน้ำตาลอ่อนทัดเข้าข้างใบหู.... มองดวงหน้าของคนรักให้เต็มๆตา คำที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน.... ความรู้สึกที่คิดว่ามีแต่ตัวเองที่เป็น.....พอได้ฟังจากปากฮันคยอง....มันทำให้เค้ามีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


.....................................
...........................
..................
...........
.....



แสงจันทร์ด้านนอกส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา...ส่งให้เห็นชายหนุ่มสองคน....บนเตียงขนาดใหญ่..... ซีวอนลูบไล้ใบหน้าเนียนสวยของคนรักช้าๆ....ปลายนิ้วระเรื่อยจากพวงแก้ม....ผ่านปลายจมูกโด่งรั้นมาหยุดตรงริมฝีปากบางได้รูป.... ก่อนจะถึงปลายคาง...ค่อยๆดันใบหน้าของฮันคยองเงยขึ้น....



“วันหลังอย่าคิดแบบนั้นอีกนะ....รู้สึกยังไง คิดอะไรก็พูดออกมา คนคบกัน....ก็ต้องรับฟังซึ่งกันและกัน รับปากฉันได้ไหม...ฮัน ?” ซีวอนถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ฮันคยองเองที่ตอนนี้หัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ พยักหน้าให้น้อยๆ พอได้คำยืนยันจากคนรัก ซีวอนก็ก้มลงมาจูบแผ่วเบา.....ละเลียดช้าแต่ไม่ได้รุกล้ำภายใน....


ซีวอนถอนริมฝีปากออกมองคนรักที่หลับตาพริ้มอยู่ อยากจะมองฮันคยองนานๆ....อยากจะจดจำภาพของคนๆนี้ไว้ให้ลึกๆในหัวใจ... หัวใจที่เข้าใจดีแล้วว่ารักไม่ต่างกัน.....


“ถ้าฉันรุนแรง...นายจะว่าอะไรไหม ?” กระซิบถามเสียงพร่าตรงใบหูเล็ก ฮันคยองลืมตาโพลงทีเดียว...แต่ก็ต้องรับหลุบหนีเมื่อเจอกับดวงตาคมวาวเข้า ที่ผ่านมาไม่เห็นเคยถามสักนิด....รุนแรงไปจนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แล้วครั้งนี้จะทำมาเป็นถามให้ฉันอายทำไมกัน....เด็กบ้านี่!!



“ทำไมไม่ตอบหละ ?”

“จะทำอะไรก็ทำไปเถอะน่า...ฉันก็ยอมนายอยู่แล้ว เลิกพูดสักทีสิ....ฉันเขินนะ!!” ร่างบางช้อนตาเคืองๆให้เข้าบ้าง...ถ้าขืนซีวอนยังเล่นถามตอบอยู่ไม่เลิก...เค้าจะลุกหนีกลับหอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย....


เสียงหัวเราะเบาๆดังอยู่ในลำคอเจ้าของห้อง...ภาพของคนรักที่ยอมรับออกมาตรงๆว่าเขินทำให้หัวใจชุ่มชื่นได้ไม่น้อย....สุดท้ายก็พลิกตัวขึ้นคร่อม.....ก้มลงจูบกับซอกคอขาวหนักขึ้นตามอารมณ์ที่คุกรุ่นมาตั้งแต่แรก เสื้อผ้าค่อยๆถูกถอดทีละชิ้นจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า....ฮันคยองเคลิบเคลิ้มไปกับการเล้าโลมที่เชี่ยวชาญ ร่างกระตุกวาบเมื่อลิ้นของซีวอนแลบเลียอยู่ตรงหน้าท้อง .... ชวนให้เสียวซ่านไปทุกส่วนประสาทในร่างกาย


“อา....” ซีวอนวกกลับขึ้นมาจูบริมฝีปากบางอีกครั้ง....ไม่ได้เพียงผิวเผินเช่นตอนแรก แต่คราวนี้กลับเป็นจูบหนักหน่วงเร่าร้อนจนฮันคยองเองแทบสำลักลมหายใจ.... ซีวอนไม่ได้เป็นแค่นักเที่ยวนักดื่มอย่างเดียว...แต่ยังเป็นนักรักที่หาตัวเปรียบยากเหลือเกิน ทุกครั้งที่ตกอยู่ในอ้อมกอดของคนๆนี้.... ฮันคยองต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองเสียทุกครั้งไป


ซีวอนเร่งเร้าสัมผัสจนร่างในอ้อมกอดบิดส่ายลำตัวไปมา...ทรมาน ไม่อาจอยู่นิ่งเฉยได้ ตอบสนองไปตามแรงอารมณ์ที่อีกคนส่งมา.... สุดท้ายเมื่อส่วนนั้นของตนถูกซีวอนใช้ริมฝีปากคลอเคลียหนักเข้าก็สะท้านเกร็งเกินกว่าจะทนกดเก็บไว้อีกต่อไป....


“ซ ซีวอน......อา~~~” ฮันคยองแอ่นลำตัวจนหลังลอยขึ้นจากพื้นเตียง....ปลอดปล่อยตามการชักพาของคนรัก เสียงหอบหนักๆ เหนื่อยอ่อน...เนินอกแบนราบกระเพื่อมขึ้นลง ซีวอนกดจุมพิตแรงๆกับหน้าผากชุ่มเหงื่อร่างสวย....


“ให้เวลาพักเบรก 5 นาทีนะ...”


“จะบ้าเหรอ...แค่แปบเดียวเอง.... ขอนอนเลยไม่ได้เหรอ ฉันไม่มีแรงแล้ว...” ฮันคยองต่อรองจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์...หายใจเข้าออกก็ยังไม่ค่อยจะเป็นจังหวะดีเลย แต่ดูท่าจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ...คำต่อรองจึงกลายเป็นย่นวลาพักเบรกให้สั้นลงเสียเปล่าๆ....



“ต่อรองดีนัก....ไม่ต้องพักมันเลยหมดเรื่อง”


“โหย....จะบ้าเหรอ ไม่เห็นใจฉันเลย....” ฮันคยองค้อนให้ทันทีที่คนรักขยับขาของตัวเองให้กางออก... จับสะโพกยกขึ้นเพื่อเปิดทางให้ทำการบางอย่าง....บางอย่างที่แสนคุ้นเคย..... สัญชาตญาณของฮันคยองบอกได้ทันทีว่าตนจะต้องเหนื่อยหนักกว่าเดิมหลายเท่าทีเดียว...


“นายนั่นแหล่ะ ไม่เห็นใจฉัน จะคลั่งตายอยู่แล้ว ขอฉันเถอะนะ... ฮัน” เรือนร่างขาวกระจ่างตาของคนข้างใต้พาให้ซีวอนสุดจะทานรับความต้องการที่ถาโถมอยู่จนแทบจะระเบิด....ยิ่งเมื่อฮันคยองไม่คัดค้านอะไรอีกก็แนบริมฝีปากกับยอดอกนุ่มพร้อมกับขมฟันเย้ามันแรงๆ ปากและลิ้นเชี่ยวชาญปลุกเร้าร่างสวยย้วนตาอีกรอบ....จนถึงนาทีที่ซีวอนรู้ว่าฮันคยองพร้อมแล้วสำหรับเค้า .... สะโพกเพรียวกระตุกขึ้นน้อยๆ เมื่อซีวอนแทรกกายเข้ามา....


“อ๊า...” ฮันคยองโถมเข้ากอดร่างชุ่มเหงื่อของคนรัก...ตัวสั่นเทากับแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในตัว ซีวอนขยับกายเข้าออกช้าๆ เพิ่มความปั่นป่วนให้อีกฝ่ายด้วยการขยับหมุนวน .... จนฮันคยองส่ายหน้าไปมากับอารมณ์บ้าคลั่งที่หวานล้ำ.... ซีวอนรู้ทุกอย่างว่าจะทำยังไงให้คนรักมีความสุขที่สุด....


“อา.......ซ ซีวอ น.............อ๊ะ~~~~” สีหน้าราวกับจะขาดใจ หน่วยตาสองข้างคลอด้วยหยาดน้ำตาสะท้อนลอยเด่นกับแสงจันทร์ด้านนอก... ยิ่งเป็นตัวกระตุ้นแรงอารมณ์ของซีวอนจนสุดจะกักเก็บไว้เต็มที....มือหยาบตะปบสะโพกเนียนไว้มั่น ขยับดันตัวเองเข้ารุกรานเต็มแรง....


“อ๊ะ...อ๊า......ซีวอน!!” ฮันคยองยกมือขึ้นปิดปากตัวเองกลั้นเสียงร้องที่จะเล็ดลอดออกไป.... ผนังอ่อนนุ่มบีบรัดคนรักทุกครั้งที่สอดกายเข้ามา... เกร็งตัว.... จนเหมือนว่าตัวเองจะแตกเป็นเสี่ยงๆ...จนท้ายที่สุดก็ก้าวผ่านความทรมานไปพร้อมๆกัน...


.....................................
...........................
..................
...........
.....



“เฮ้!! ไอ้วอน คืนนี้ที่เดิมโอเคเปล่าวะ ?” หลังจากขึ้นไลฟ์ใหญ่เสร็จ คังอินก็เลิกคิ้วถามเพื่อนรุ่นน้องด้วยท่าทีสบายอารมณ์แบบทุกที ... ซองมินพอได้ยินเข้าก็ชะงักมือที่กำลังเก็บของหันมามองทันที...รวมทั้งคนอื่นๆที่เหลืออีก มันจะเที่ยวอะไรกันนักหนานะ.... เล่นไลฟ์มากันหลายรอบไม่เหนื่อยบ้างรึไง...?

แต่แล้วทุกคนก็ต้องเบิกตากว้างทีเดียว.....เมื่อฮันคยองเดินเข้าไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับซีวอน....แล้วเดินหายออกจากห้องไป


“ว่าไง...ไปไม่ไป ?” คังอินยังคงถามต่อ...

“ฉันขอตัวดีกว่า...มีเรื่องอื่นให้ต้องทำอีกเยอะ” บอกแค่นั้นซีวอนก็ยกกระเป๋าพาดบ่าก้าวฉับๆตามคนรักออกไป....ปล่อยให้คังอินทำหน้าเซ็งจัดอยู่คนเดียว


“ฮันกระซิบอะไรกับซีวอนน่ะ...หมาป่ารักเที่ยวถึงเปลี่ยนเป็นลูกแมวเชื่องๆไปเลย....” ซองมินเกาหัวแกรกๆหันมาถามกับเรียวอุคที่เก็บของอยู่ข้างๆ


“จะไปรู้เหรอ....ก็อยู่ด้วยกันตรงนี้ สงสัยมีข้อแลกเปลี่ยนดีๆละมัง....ช่างเถอะ... จะกลับรึยัง เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” เรียวอุครูดซิบปิดกระเป๋าเตรียมจะกลับ.....ซองมินส่ายหัวงงๆก่อนจะรีบเก็บข้าวของตัวเองบ้าง.....


ห้องแต่งตัวเงียบกริบหลังจากทุกคนแยกย้ายกลับจนหมด เว้นเสียแต่คังอินที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา...หมดเพื่อนเที่ยวก็หมดอารมณ์จะไปไหนเหมือนกัน....สักพักเสียงตะกุกตะกักตรงประตูก็ดังขึ้น..พอเหลือบตาไปดูก็เห็นว่าเป็นลีทึกที่กลับเข้ามาอีกรอบ.... สงสัยจะลืมของ.....


คังอินรีบปิดเปลือกตาลง....แกล้งทำเป็นหลับ ไม่นานก็รู้สึกได้ว่าคนที่กลับเข้ามาเอาของ .... เดินข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ .... ลีทึกมาจ้องเค้าอยู่ทำไม ?...


เสียงประตูถูกเปิดและปิดลง...ลีทึกกลับออกไปแล้ว

ชายหนุ่มลืมตาขึ้น....มองบานประตูที่ปิดสนิท...ทั้งที่อยากจะดึงเข้ามากอดเหมือนเดิม....อยากจะรั้งให้อยู่ด้วยกัน แต่เค้าไม่กล้าพอที่จะทำ เพราะที่ผ่านมาเค้ารู้ดี.....ว่าเค้าทำร้ายลีทึกมามากเหลือเกิน....



คังอินลุกขึ้นนั่ง.... ตั้งใจจะเก็บของแล้วกลับ แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่ากองเสื้อผ้าที่ตัวเองขยุ้มกองๆไว้ข้างกระเป๋าเมื่อกี้ถูกพับจนเรียบร้อย...


ลีทึกพับให้สินะ....เหมือนตอนที่เคยคบกัน ลีทึกทำให้เค้าทุกอยาง...คนหยาบกระด้างอย่างเค้าเคยสนใจจะทำมันเสียที่ไหน... เรื่องกินเรื่องอยู่.... เรื่องดูแลตัวเอง....ยอมรับว่าช่วงเวลาที่คบกัน... เค้ามองว่าการที่ลีทึกทำให้มันน่าจุกจิกจนตอกกลับอีกคนไปหลายต่อหลายครั้ง... แต่ ณ วันนี้....พอไม่มีแล้ว....เค้ากลับคิดถึงมันจับหัวใจ...


เรียกคืนมาไม่ได้สินะ....ก็โง่ปล่อยมือไปเอง...


ความคิดของชายหนุ่มหยุดลง....เ&#