++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คุณ aha กดไปดูอันก่อนนะค่ะ อัพภาพซีวอนกับฮันไว้ให้แล้ว

++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Title : รักเท่าไหน... ถึงจะพอ ChapTer 9

Paring : SiWon -x- HanGeng
Author : HaneiBee




"ฮัน... นายอยู่ไหน??" เสียงเอะอะโวยวายในตอนสายปลุกให้อีชอลและคิบอมต้องจำใจลุกขึ้นจากเตียงอย่างขี้เกียจ... ประตูห้องนอนทั้งสองห้องเปิดผลั๊วะออกมาพร้อมกัน มองหน้าคนที่มาแหกปากเสียงดังแต่เช้า

"เป็นบ้าอะไรแต่เช้า ซีวอน มาโวยวายอยู่ได้ ฉันเพิ่งจะได้นอนตอนตีสามเองนะ" เป็นฮีชอลที่กอดอกถามอย่างอารมณ์เสีย พอๆ กับคิบอมที่ยืนหาวหวอดๆ อยู่ข้างๆ


"ฮันไปไหน ในห้องไม่เห็นมีเลย"

"อ๋อ พี่ฮันน่ะเหรอ ไปจีน..." คิบอมตอบให้อย่างงัวเงีย


"ไปตอนไหน เมื่อคืนเหรอ?"

"เมื่อเช้ามืด พี่ฮันไม่ได้บอกนายไว้เหรอ?" พอถูกคิบอมถามต่อมาอย่างนั้นทำให้ซีวอนเงียบไปหุนหันเข้าห้องคนรักไปดื้อๆ ปล่อยให้ฮีชอลกับคิบอมยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก มาโวยวายๆ จนพอใจแล้วก็เดินหนีไปหน้าตาเฉย... ท่าจะประสาท


"ว่าแล้วเชียวว่าทำไมเมื่อคืนเคาะห้องนายแล้วไม่ยอมเปิด ที่แท้ก็มีคนมาค้างนี่เอง..." พอเซ็งๆ กับซีวอนที่เดินหายหัวไปแล้วฮีชอลก็มาพาลเอากับคิบอม เหล่ๆ สายตามองคนที่เดินตามออกมาที่หลัง ฮยอกแจหน้าเหรอหราทีเดียวเมื่อถูกฮีชอลมองอย่างมีเลศนัย


"ผมไปนอนต่อดีกว่า... ขอตัวนะ" นั่นไงเจ้าหนุ่มคิบอมเล่นวิชานินจาเอาตัวรอดอีกแล้ว ลาก ๆคนรักที่อยากรู้เรื่องด้วยกลับเข้าห้องตามเดิม ยังไม่มีใครรู้เรื่องที่คิบอมคบกับฮยอกแจนอกจากฮีชอล... จะปิดคนอื่นไว้ทำไมก็ไม่รู้เจ้าสองคนนี้

.............................
...................
........


ซีวอนนั่งอยู่ที่เตียงในห้องของฮัน ห้องที่ตอนนี้เจ้าของห้องไม่อยู่ เค้าไม่คิดว่าฮันคยองจะไปเร็วขนาดนี้ ตั้งใจจะมาพบหน้า มาพูดเคลียร์ให้รู้เรื่อง... หากว่าจะต้องเลิกรากันเค้าก็อยากบอกความในใจที่มีต่ออีกคนให้หมด ถึงฮันจะทรยศเค้าแต่อยากบอกให้รู้ว่า... ความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่ออีกคน ยังเหมือนเดิมเสมอ และมันก็จะเหมือนเดิมตลอดไป

ประตูที่แง้มไว้ถูกเปิดออกจนซีวอนตกใจ ฉุกคิดไปว่าเป็นฮันคยองแต่ไม่ใช่กลับเป็นเจ้าหรงหรงแสนรู้ที่วิ่งเข้ามาพอมันเห็นว่าเป็นซีวอนคนรักของนายมันก็กระโดดขึ้นไปนอนบนตักประจบประแจง


"ฮันไม่อยู่ เหงาละสิแก" มือใหญ่ลูบๆ มันอย่างคุ้นเคยแต่ต้องแปลกใจที่เห็นว่าสายปลอกคอที่ห้องอยู่บนตัวหรงหรงเป็นอันที่ตนซื้อมาให้ใหม่... ยอมเปลี่ยนใช้อันนี้แล้วเหรอ

ท่าทีต่อต้านของฮันคยองเมื่อวันที่เค้ายื่นเส้นใหม่ไปให้ ยังติดตาอยู่ไม่หาย... แค่ปลอกคอเส้นเดียว เค้าไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องแสดงท่าทางออกมาแบบนั้น จนคืนที่บังคับอีกคนไปค้างที่บ้านจึงเค้นเอาความ


"เพื่อนที่ฉันรักมากที่จีนซื้อให้..." เพื่อนที่รักมากอย่างนั้นหรอ เค้าครุ่นคิดถึงคนนั้นอยู่จนเป็นบ้าเป็นหลังจนตอนที่ตั้งใจจะไปขอโทษที่เผลอทำร้ายไปในตอนเช้าของอีกวัน บังเอิญเห็นประตูห้องของคนรักเปิดแง้มไว้อยู่ และได้ยินเสียงสนทนาของคนสองคน

เค้าถือวิสาสะแอบฟังฮันคยองกับฮีชอลอยู่เงียบๆ และตั้งใจจะเดินจากไปอย่างเงียบๆ เช่นกันแต่เจ้าหรงหรงตัวดีก็ดันส่งเสียงเห่าออกมา จนห็นว่าฮันตามออกมาดูนั่นแหละ...


เค้าแทบคลั่งตายที่รู้เรื่องราวทั้งหมด ฮันปิดมันมาเกือบปีหนึ่งเต็มๆ
มันเจ็บจนเหมือนกับเค้าอยู่ในวินาทีก่ำกึ่งกับความเป็นความตาย ... รู้สึกเหมือนตัวเองจะต้องตาย
เพราะหัวใจถูกกระชากจากไปจากอกโดยไม่ทันตั้งตัว....


ซีวอนไม่อาจแน่ใจได้เลยว่าตลอดเวลาที่คบกันมา เค้าคือ คนรักที่ฮันรักจริงๆ
หรือเป็นแค่คนรักที่ฮันเอาไว้แทนที่ในเงาของคนเก่ามาตลอดกันแน่ ?


"ฮันไม่ได้บอกนายเหรอว่าเค้าไปจีนน่ะ?" ครู่ใหญ่ต่อมาฮีชอลก็เดินเข้ามา รุ่นพี่หน้าสวยถามพร้อมกับเลิกคิ้ว

"บอกครับ แต่เค้าไม่ได้บอกว่าจะไปวันนี้"

"แล้วเค้าบอกนายว่ายังไง? จะกลับวันไหนได้บอกหรือเปล่า?"


"เปล่า... เค้าบอกแค่ว่าจะไปพบคนๆ นั้น แล้วเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย" ซีวอนปล่อยเจ้าหรงหรงให้ออกไปวิ่งเล่นข้างนอก สีหน้ากังวลออกมาจนเห็นได้ชัด

"ฮันรักนายมากนะ… เค้าบอกฉันแบบนี้"


"แต่เค้าก็รักแฟนเก่าเค้ามากด้วยไม่ใช่เหรอ?" เค้ารู้ว่าฮีชอลพูดความจริงเพราะวันที่ฮันคยองพูดเค้าก็ยืนฟังอยู่แต่ฮีชอลพูดมันไม่หมด ถึงฮันจะบอกว่ารักตนมากแต่ก็บอกว่ารักคนๆ นั้นมากเหมือนกัน เค้าไม่สามารถชั่งน้ำหนักคำว่ามากของฮันได้เลยจริงๆ ว่าให้กับคนไหนมากกว่ากัน


"นายปล่อยมือจากฮันง่ายเกินไปนะ ซีวอน ไม่คิดจะรั้งหรือยื้อความรักที่นายกับฮันมีให้กันมาตั้งหลายปีบ้างเหรอ?"


"พี่จะให้ผมทำยังไง ในเมื่อฮันเค้ากลับไปหาคนเก่าอยู่ตอนนี้" ซีวอนซบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างไร้หนทาง เค้าไม่ได้อยากทนนิ่งเฉยอยู่แบบนี้แต่จะเริ่มจากอะไร ทำอะไรต่อไป ในหัวมันตื่อไปหมดจริงๆ


........................................
.............................
.................



ซีวอนเรียกแท็กซี่ที่สนามบินจีนเพื่อไปยังบ้านของฮันคยอง เค้าจำไม่ได้ว่าเค้าตัดสินใจยังไงหลังจากฟังคำพูดของฮีชอล มารู้ตัวอีกทีก็ก้าวขาลงจากเครื่องบินเมื่อถึงประเทศจีนแล้ว

สิ่งที่อยากทำที่สุดตอนนี้...
เค้าแค่อยากพบหน้าฮัน... และอยากบอกฮันว่า เค้ารักฮันมากแค่ไหน


เพราะไม่ได้โทรถามว่าตอนนี้คนรักอยู่ที่ไหนพอไปถึงบ้านก็พบเพียงผู้เป็นแม่ของคนรัก นางดูจะตกใจเล็กน้อยที่ได้พบกันเพื่อนร่วมวงของลูกชายโดยไม่ได้ตั้งตัวแบบนี้…


"เห็นเค้าบอกว่าจะกลับมาตอนดึกๆ น่ะจ๊ะ" คำบอกกล่าวจากนางทำให้ซีวอนได้แต่นั่งรออยู่อย่างนั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เค้ามาบ้านของฮันคยอง มันจึงดูไม่ค่อยอึดอัดมากนักกับการที่ต้องอยู่รอโดยที่อีกคนยังไม่กลับ ซีวอนเผลอหลับไปที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น รู้สึกถึงมืออุ่นๆ แตะที่แก้มตัวเองเบา ๆ จึงลืมตาขึ้น... ฮันคยองส่งยิ้มมาให้


"มาถึงตั้งแต่กี่โมง แล้วกินข้าวหรือยัง?"

"ฉันไม่หิว... ฉันมารอเจอนาย " ร่างสูงจับมือคนรักแนบแก้มไว้อย่างนั้น ไม่อยากปล่อยไปแม้แต่วินาทีเดียว จะไม่ปล่อยมือจากคน ๆ นี้อีกต่อไปแล้ว


"ก็ได้เจอแล้วนี่ไง ลุกไปล้างหน้าก่อนแล้วมากินข้าวด้วยกันนะ" แต่พอถูกคนรักร้องขอให้ก็ยอมไปล้างหน้าแต่โดยดี เวลานี้แม่ของฮันได้เข้านอนไปแล้วจึงเหลือเพียงเค้าสองคนที่นั่งกินข้าวด้วยกัน เสียงเจ้าไรเดอร์ส่งเสียงเห่าอยู่ไม่ยอมหยุด แปลกที่มันทำราวกับไม่เคยเห็นหน้าทั้งๆ ที่ซีวอนก็มาค้างที่บ้านของฮันคยองอยู่ออกบ่อย

"ไรเดอร์! แกจำซีวอนไม่ได้หรือยังไงเนี่ย?" ยิ่งห้ามมันก็ยิ่งเห่าจนฮันคยองต้องจับมันไปผูกไว้ข้างนอก

"ไม่ต้องผูกมันไว้ข้างนอกก็ได้ฮัน"


"ธรรมดามันไม่ดื้อแบบนี้นะ เอาไว้ก่อนนอนค่อยปล่อยมันแล้วกัน" ซีวอนได้แต่เลยตามเลยนั่งกินข้าวกับคนรักต่อไป หลังจากกินข้าวกันเสร็จทั้งคู่ก็ออกมายืนรับลมกันตรงนอกระเบียง ไม่มีใครพูดถึงเหตุผลที่ฮันคยองเดินทางมาจีน... ซีวอนไม่ถามใดใดทั้งสิ้น เค้าเฝ้าคิดมาตลอดบนเครื่องว่าจะขอให้ฮันกลับไปกับตนให้ได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม... เค้าให้อภัยในทุก ๆ เรื่องที่ฮันคยองทำ…



"กลับไปกับฉันนะ ฮัน..."

"อืม ฉันจะกลับไปกับนาย พรุ่งนี้เราจะกลับเกาหลีด้วยกัน"

"จริงๆ นะ?"


"นายเห็นฉันเป็นคนขี้โกหกขนาดนั้นเลยเหรอ ซีวอน?" ฮันคยองหน้าบู้ไม่พอใจที่ซีวอนถามอย่างไม่เชื่อว่าตนจะกลับไปด้วย... แต่เค้าก็เข้าใจ นายเชื่อฉันเถอะ ซีวอน เชื่อใจฮันคยองคนนี้... ฉันได้ปล่อยมือจากเค้าคนนั้นแล้ว

อ้อมกอดสุดท้ายระหว่างตนกับเสี่ยวฮัวยังอุ่นอยู่ไม่สร่างซ่า การที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนั้นเป็นเรื่องของโชคชะตา... แต่ตนกลับทำให้โชคชะตานั้น ๆ ทำให้ซีวอนต้องเสียใจ ภาพของเสี่ยวฮัวที่ยิ้มส่งเค้าให้กลับมาที่บ้านเมื่อตอนค่ำ มันเป็นรอยยิ้มแห่งมิตรภาพเท่านั้นจริงๆ …



"ที่ผ่านมาฉันขอโทษนะ.. ซีวอน"

"ช่างมันเหอะ ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป แค่ฮันไม่ไปจากฉันก็พอ" ริมฝีปากอุ่นบรรจงจูบแผ่วเบาบนหน้าผากคนรัก เค้ายังมีฮันอยู่ตรงหน้า… ยังมีฮันอยู่ในอ้อมกอด... ก็ไม่มีอะไรที่ชเว ซีวอนคนนี้จะต้องการอีกแล้ว.....


รักมากของฮันคยอง คือการเห็นแก่ตัวและทำร้ายไปโดยไม่ตั้งใจ
รักมากของซีวอน คือ การให้อภัยในทุก ๆ อย่าง


มันก็เพียงพอที่สมานบาดแผลที่บอบช้ำระหว่างกันได้แล้ว


แต่ถ้าบาดแผลนั้นมันกรีดลึกลงไปจนรักษาไม่ได้หละ
ต้องรักเพิ่ม.... มากสักเท่าไหน….. ถึงจะพอ


พอกับบทลงโทษของฮันคยองที่สมควรจะได้รับมัน



tlu...tlu...tlu....


เสียงโทรศัพท์แผดร้องขึ้นในตอนเช้ามืดของอีกวัน ฮันคยองควานมือสะเปะสะปะหามันจนเจอแล้วกดรับมันทั้งที่ยังไม่ตื่นดี




"ฮัน! นายรู้เรื่องซีวอนหรือยัง ?!!"





TBC....EnD ChapteR

+++++++++++++++++++++++++++++++++


*จิตสำนึกของนักอ่านที่ดี... อ่านแล้วกรุณาคอมเม้นถ้าไม่รบกวนจนเกินไปกรุณาคอมเม้นในทุกตอนที่อ่านด้วยค่ะ... ไม่งั้น คุณจะไม่มีฟิคให้อ่านกันอีก!!!


*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............