Title : Baby Honey

Cast : KangIn & Kyuhyun
Author : HaneiBee



หากการจราจรบนท้องถนนในช่วงเวลาชั่วโมงเร่งด่วนถือเป็นความชุลมุนสุดๆ แล้วความโกลาหลของเหล่าศิลปินกลุ่มนี้... ยังหลังเวทีในขณะนี้กลับวุ่นวายเสียยิ่งกว่า...

เสียงโหวกเหวกโวยวายจากสต๊าฟแทบทุกคน... เร่งให้หนุ่ม ๆ เอสเจทั้งหลายรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อให้ทันกับคิว แสดงต่อไป


"โอ้ย !"

"เป็นอะไรอะ... คยู ร้องทำไม?" คังอินหันมองรุ่นน้องตัวเล็กที่กำลังยืนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ

"ก็ซิบน่ะสิ... มันกินเนื้อผม"

"กินเนื้อ???" คิ้วหนา ๆ ของคังอินขมวดขึ้นมา เมื่อฟังในสิ่งที่คยูฮยอนบอก... แล้วอะไรมันกินเนื้อกันละ ใครจะไปตรัสรู้กันได้เล่า....


"เออ ๆ ช่างมันเถอะ... รีบขึ้นเวทีดีกว่า โดนเร่งใหญ่แล้ว" คยูฮยอนตัดบทอย่างหัวเสีย... เดินนำหน้าคังอินที่ยังทำหน้างุนงงอยู่ขึ้นเวทีไป... การแสดงคอนเสริต์ดำเนินต่อไปตามตารางที่ถูกจัดมาจนผ่านลุล่วงไปได้ด้วยดี ทุกอย่างเหมือนจะเรียบร้อยดีหมด... หากแต่กลับมีบางคนที่จบคอนเสริต์ด้วยความไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย...

"เลือดอะไรน่ะ... คยู เต็มทิชชู่เลย"


"เฮ้ย!..." คนโดนถามที่สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงบ๊อกเซอร์นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงละสายตาจากหน้าจอทีวีที่กำลังฉายละครเรื่องโปรดที่ตัวเองติดนักหนาอยู่... หันขวับมองเจ้ากระดาษทิชชู่ที่แต้มด้วยสีแดงสดของเลือดขยำเป็นก้อนกลมๆ ในมือคังอินตรงหน้าห้องน้ำ... คยูฮยอนอึกอัดขึ้นมาดื้อๆ ... จนคังอินถามย้ำอีกรอบ


"เลือดตรงไหนออก?... .ใช่ที่ซิปโดนตอนหลังเวทีรึเปล่า??"


"แผลนิดเดียวน่า... ไม่เป็นไรหรอกฮะ... เอามา! ผมจะเอาไปทิ้ง" คยูฮยอนไม่พูดเปล่ารีบเข้ามาแย่งทิชชู่จากมือรุ่นพี่ตัวใหญ่... แต่คังอินใช่จะยอมง่ายๆ จับตัวคยูฮยอนหมุนไปหมุนมาพยายามจะหาร่องรอยของบาดแผลให้ได้... แต่ก็ไม่เห็นจะมีเลย...


"เฮ้ย!... จะทำอะไรพี่คังอิน?" คยูฮยอนแหกปากลั่นเมื่ออีกคนเลิกชายเสื้อเค้าขึ้น

"ก็ไม่ยอมบอกดีๆ พี่ก็ต้องหาเองสิ..."

"โห้ย!!!... มันไม่เจอหรอก แผลผมมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นซะหน่อย!!!!!"


"แล้วมันอยู่ตรงไหนหล่ะ???... ไม่บอกแล้วใครจะไปรู้ได้" คังอินเริ่มขึ้นเสียงบ้าง ก็มันชักหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ ... เค้าถามเพราะห่วงแท้ๆ ทำไมถึงบอกกันไม่ได้... ไม่เข้าใจจริงๆ


"ตรงนั้นอะ... ผมเป็นแผลตรงนั้น !!!... ยังจะดูอีกมั้ย ห๊ะ???" หลังจากที่เงียบกันอยู่นานคยูฮยอนก็ระเบิดคำพูดออกมา... ทำเอาคังอินอึ้งไปเลย... เพิ่งจะเข้าใจสามเหตุที่คยูฮยอนไม่ยอมบอกตั้งแต่ทีแรก... มองรุ่นน้องตัวเล็กที่หน้าเริ่มแดงๆ ...ท่าจะเขินแหะ...


"ทำอีท่าไหน.... ซุ่มซ่ามชะมัด"

"ก็มันรีบนี่... ใครจะไปมัวมาพิถีพิถันอยู่หละ หลบสิฮะ!!"


"จะทำอะไร... อาบน้ำเหรอ?" คังอินคว้าแขนคนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไว้

"ฮะ... เหนียวตัว"


"จะบ้าเหรอ โดนน้ำแผลได้เน่ากันพอดี"


"แล้วจะให้ทำไง นอนทั้งตัวเหม็นๆ อย่างนี้เหรอ ผมหลับไม่ลงหรอก" ถึงจะบอกเจตนาที่อยากจะอาบจริงๆ แต่คังอินก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เข้าห้องน้ำสักที กลับดึงให้ไปนั่งลงที่เตียงแทน...


"เดี๋ยวดูก่อนว่าในพอมียาอะไรบ้าง?"


"ห๊ะ????" คยูฮยอนยิ่งงงไปกันใหญ่ เมื่อเห็นคังอินเปิดโน้น คุ้ยนี้ตามหลืบตามมุมของห้อง...เพราะเพิ่งย้ายหอกันมาใหม่ทำให้อะไรต่ออะไรยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่แล้วนี่พี่ซองมินก็ยังไม่กลับด้วย... จนเห็นคนตัวใหญ่หยิบหลอดสีขาวออกมาจากลิ้นชักใต้ทีวี หนุ่มน้อยก็หน้าเหวอทีเดียว

"มันเป็นส่วนที่บอบบาง ถ้าเป็นหนองขึ้นมาจะแย่เอา... พี่ว่าทายาฆ่าเชื้อกันไว้ก่อนดีกว่า"


"ทายา!!!!.... ไม่เอา พี่จะบ้าเหรอ???"


"ถ้าต้องตัดทิ้ง... คราวนี้นายได้บ้าสมใจแน่ๆ คยู" คำขู่ของคังอินดูจะได้ผลเกินคาด... คยูฮยอนหน้าถอดสีเลยทีเดียว... แล้วก็ต้องผงะถอยหลังหนีขึ้นไปอีกเมื่อคังอินเดินเข้ามาทรุดนั่งลงตรงหน้า...


"ถ้าไม่ทา... ก็ต้องไปโรงพยาบาล ไปให้หมอดูแผลให้"

"ไม่ไป!!!... ใครจะกล้าให้หมอดูกันเล่า!!!"

"ถ้างั้นก็ถอดบ๊อกเซอร์ออกซะ... พี่จะทาให้เอง" คังอินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง... ตรงข้ามกับอีกคนที่สีหน้าและแววตาตอนนี้มีแต่ความตื่นตระหนกและเป็นกังวล


"พี่เป็นพี่นาย... จะกลัวอะไรกัน รึว่าคิดอกุศลกับพี่รึไง ถึงไม่ยอมให้พี่ทาไอ้เจ้าหนูนั่นให้อะ?"


"คิดสกปรกเกินไปแล้วพี่คังอิน... ใครจะไปคิดอะไรกับพี่ได้ เดี๋ยวพี่ทึกกี้ได้เอาปืนไล่ยิงผมพอดี!"


"ทึกกี้?..." คนที่นั่งยองๆ อยู่หน้าเตียงทวนชื่อคนที่คยูฮยอนเอ่ยออกมา... ไม่เข้าใจว่าทำไมใครต่อใครถึงชอบคิดว่าเค้ากับทึกกี้เป็นแฟนกัน ถามสิ... คังอินคนนี้จะตอบให้หมดเปลือกเลย


"ลืมชื่อแฟนตัวเองหรือไงฮะ ... จะทาก็ทาไปเลยป่ะ!!!!" หนุ่มน้อยเห็นคังอินนิ่งไปเมื่อเอ่ยชื่อคนรักก็ชักสีหน้าไม่พอใจถอดกางเกงบ๊อกเซอร์ออกตามที่คังอินสั่ง... เพราะไม่อยากพูดไม่อยากได้ยินทุกอย่างที่เกี่ยวกับลีดเดอร์คนเก่ง ทั้งไม่อยากให้โดนคิดว่าใจอกุศลและที่สำคัญไม่อยากให้แผลเป็นหนองอย่างที่คังอินขู่ไว้หรอก... มือสั่นๆ ค่อย ๆ ดึงบ๊อกเซอร์ตัวเองให้หล่นไปคาไว้ตรงหัวเข่า... แต่คังอินดันดึงมันออกจนพ้นข้อเท้าเลย... สรุปว่าตอนนี้ท่อนล่างของคยูฮยอนเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกคลุมใดใดสักกะชิ้น...


"แยกขาออกสิ..."

"________"


"งั้นไปโรงพยาบาลดีกว่า พี่จะบอกผุ้จัดการให้นะ" คังอินออกปากอาสาพร้อมกับทำท่าจะลุกไปตามสจริงๆ เมื่อคยูฮยอนยังเอาแต่นั่งหนีบขาไว้อย่างนั้น...

"แยกแล้ว!!... ทาเซ่ " คนบนเตียงฉวยข้อมือคังอินไว้ สะบัดหางเสียงไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ยอมแยกขาออกแต่โดยดี.. คังอินกลับมานั่งตามเดิม ค่อยๆ บีบยาฆ่าเชื้อใส่นิ้ว


"อีกนิดสิ... มองไม่ค่อยเห็นเลย"

"________" คนโดนสั่งก็ยอมทำตามอีก


"ลองยกขาทั้งสองข้างขึ้นไว้บนเตียงหน่อยได้มั้ย... พี่ไม่ถนัด"

"หึ้ย!..." คยูฮยอนจิ๊ปากหงุดหงิด... แต่ก็ยอมยกขาขึ้นตั้งไว้บนเตียงตามที่คังอินบอกอีกอยู่ดี


"แยกออก... แล้วจับเข่าไว้ด้วย... จะได้..."

"อย่าสั่งมากได้มั้ยฮะ!!!" คังอินเงยหน้าขึ้นมองขวับ เมื่ออีกคนตวาดออกมา... คยูฮยอนเม้มปากจนแน่น... เมินหลบไปอีกทาง... อาการของคยูฮยอนตอนนี้ที่ตัวสั่นเทา... ใบหน้าหน้าแดงก่ำ... แถมยังไม่กล้าสู้สายตากันอีก... คังอินรู้ทีเดียวว่าคนๆ นี้กำลังอายอย่างที่สุด... จึงเลิกสั่ง เริ่มลงมือทายาไปเงียบๆ

ปลายนิ้วที่แต้มตัวยาสีขาวลูบไปตามรอยแผลทางยาวประมาณหนึ่งเซ็นต์... ด้วยระมัดระวังให้เบามือมากที่สุด คยูฮยอนจับหัวเข่าตัวเองแยกให้กว้างขึ้นเพื่อที่คังอินจะทายาได้สะดวก ๆ... พร้อมกับหลับตาแน่นไม่สามารถทนมองภาพที่น่าอับอายของตัวเองได้...


สำหรับคยูฮยอนแล้ว... คังอินถือเป็นรุ่นพี่ที่ค่อนข้างสนิทมากคนหนึ่ง คังอินดูแลเค้ามาอย่างดีตั้งแต่ออดิชั่นได้ใหม่ๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันก็ออกบ่อย... แต่คำพดที่คังอินพูดออกมาก่อนที่จะทายาให้เค้า... เรืองที่ว่าเค้าคิดอกุศล... ทำไมจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาได้นะ... คังอินคงไม่ทันเห็นใช่มั้ย... ว่าตอนที่เจ้าตัวพูดคำ ๆนั้นออกมา..เค้าถึงกับหน้าเสีย ก็เพราะ... เพราะว่าไอ้สิ่งที่คังอินพูดขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวไม่จริงจังนั้น... เค้าจริงจังน่ะสิ


ถ้าพี่รู้ว่าผมคิดอกุศลอย่างนั้น...พี่จะทำยังไงเหรอฮะ...พี่คังอิน ?



"แสบมั้ย ?"


"รีบๆ ทาเข้าเถอะฮะ.. พูดมากอยู่ได้!!!" จะมีสักกี่คนกัน ที่รู้ว่าวิธีกลบเกลื่อนความอาย ความเขินหรือการกลัวว่าคนอื่นจะเห็นความรู้สึกนึกคิดของคยูฮยอนก็คือการตะคอกขึ้นเสียงแบบนี้... และขอให้หนึ่งในจำนวนคนที่ไม่รู้รวมคังอินเข้าไปด้วยเถอะ...

"เสร็จแล้ว"


"_______" คุณหมอจำเป็นเก็บหลอดยาไว้ในลิ้นชักตามเดิม.... ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ คยูฮยอนบนเตียงที่ตอนนี้สวมบ๊อกเซอร์กลับเข้าไปตามเดิมแล้วแถมยังเอาหมอนมาทับไว้อีก... เพราะต้องการบดบังส่วนที่เพิ่งถูกทายาเสร็จซึ่งมันได้มีปฏิกิริยาตอบสนองตั้งแต่คังอินเอานิ้วมาแตะแล้ว...


"ธรรมดาน่า... ไม่เห็นจะแปลกเลยที่นายจะเป็นยังงั้น ผู้ชายเราพอถูกจับเป็นใครก็ต้องตื่นตัวทั้งนั้นแหละ..." คังอินพยายามพูดเพื่อลดความขลาดเขินของคนข้างๆ

"พี่ก็พูดได้สิ... ไม่ได้โดนจับเหมือนผมนี่ เฮ้ย !...จะทำอะไร???" คยูฮยอนร้องตกใจเมื่อคังอินคว้ามือให้ล้วงเข้าไปใต้กางเกงของเจ้าตัวเดี๋ยวนั้น...


"ทีนี้... นายก็ไม่โดนจับคนเดียวแล้ว พอใจมั้ย?"


"จะบ้าเหรอ... ปล่อยเลย ๆ ไอ้พี่บ้า!!!" คยูฮยอนออกแรงจะชักมือกลับแต่คังอินก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ... คนตัวเล็กก้มหน้างุดซ่อนความอายที่ทวีคูณสูงขึ้น... เมื่อสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือตอนนี้ขยายตัวขึ้น... ของคังอินมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่าเค้าอีกแหะ...( คิดไรอยู่เนี้ย น้องคยูช้านนนน???)


"คยูฮยอน..."

"อะไรฮะ?"

"ช่วยพี่หน่อยสิ..."


"จะบ้าเหรอ???... พูดเป็นเล่นไปได้ ไปให้พี่ทึกกี้ทำให้สิ อุ๊บ !!" ริมฝีปากของคังอินแนบปิดกั้นคำพูดที่เบื่อจะได้ยินอีกต่อไปแล้ว... แฟน... ทึกกี้... ทึกกี้...แฟน ช่วยเลิกพูดสักทีด้มั้ยคยูฮยอน... ฉันเบื่อที่จะฟังแล้วนะ...

"อือ..." คยูฮยอนมีท่าทีขัดขืนเพียงเล็กน้อยในตอนแรก... ไม่ยอมให้ปลายลิ้นอุ่นร้อนของอีกคนได้ล่วงล้ำเข้าไปยังภายใน...แต่เพราะอะไรก็ให้คำตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน... ถึงยอมเผยอริมฝีปากตัวเองออกเพื่อนต้อนรับให้คังอินจูบได้ลึกซึ้งขึ้นในเสี้ยวนาทีต่อมา... คยูฮยอนตอบสนองโดยการหยอกเอินกับปลายลิ้นเร่าร้อนนั้นพอๆ กับที่คังอินส่งมอบให้มา


หรือนี่จะเป็นจุดสิ้นสุดของการยับยั้งความรู้สึกที่ต่างก็อัดแน่นอยู่ในใจของคนทั้งสองคนตลอดเวลาที่ผ่านมานะ...


"คยูฮยอน... คิดยังไงกับพี่?" เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาพร้อมกับเสียงหอบหนัก ๆ หลังจากผละออกจากกัน... ริมฝีปากบวมเจ่อ... เพราะเค้าเพิ่งจะถอนรอยจุมพิต... ผิวแก้มที่แดงปลั่ง... เพราะเค้าเพิ่งจะใช้ฝ่ามือลูบไล้สัมผัส... เนื้อตัวที่สั่นเทิ้ม... เพราะเค้าเพิ่งจะกอดกระชับ... เป็นคำตอบให้คังอินได้ดีทีเดียว แม้สิ่งที่ออกมาจากปากคยูฮยอนจะไม่เพราะหูเอาเสียเลยก็ตามที...


"ไม่คิด!!... ไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วย อุ๊บ!!!" อีกครั้งที่คังอินจัดการหยุดคำพูดขอคยูฮยอนด้วยวิธีการจูบ... ถ้าการไม่ขัดขืนคือการไม่คิด... การไม่ผลักไส คือ ไม่เคยแม้แต่จะคิด... งั้นก็ช่วยไม่คิดอะไรกับฉันเยอะๆ ละกันนะ ... คยูฮยอน



ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ


"คยูพี่ซื้อขนมกับดีวีดีละครเรื่องที่นายชอบมาให้ด้วย อ้ายยยยยยยยยยยยย?????!!!!!" เสียงของซองมินที่มาพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก... เกือบจะไม่จบประโยคเอาซะงั้น เมื่อเห็นน้องที่อยู่ร่วมห้องกับตัวเองและคังอินชัดเต็มสองตาว่าอยุ่ในอิริยาบถไหน...


"กำลังทำกัน เฮ้ย!... ทำอะไรกันน่ะ ?"


"ตาบอดด้วยรึไง ซองมิน.... ออกไปก่อนได้มั้ย!!!" คังอินก้าวลงจากเตียงเดินไปดันเจ้าเพื่อนร่วมวงตัวน้อยกับเรียวอุค ทงเฮและเยซองที่นัดกันเดินพาเหรดมาออกันเต็มหน้าสห้อง แถมยังเปิดประตูเข้ามาโดยผละการอีก...(ก็ห้องของซองมินนี่หน่า หมีคัง="=)


"จะทำอะไรคยู... นายนั่นแหละที่ต้องออกไป"


"ซองมิน!!!.. ฉันบอกให้ออกไปก่อน ได้ยินมั้ย??!!"

"ไม่ ! ทงเฮ เรียวอุค เยซอง จับคยูออกมาเร็ว ปัง !!!!" บานประตูถูกกระแทกลงปังใหญ่เมื่อซองมินเร่งให้คนอื่นๆ ที่ยืนเอ๋อกันหน้าสลอนเข้ามาเอาตัวคยูฮยอนออกไป คังอินล๊อคกลอนเสร็จสรรพ... หมดเวลาปกปิดความรู้สึกลึกๆ ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว


"อ้าว !... คยูฮยอน จะลุกไปไหนอะ... "


"ออกไปข้างนอก ...พี่ทำแบบนี้ทำไม ไม่กลัวพวกพี่ซองมินจะไปบอกพี่ทึกกี้เหรอ?"

"หยุดพูดชื่อทึกกี้ได้แล้ว ... หันหน้ามาสิ ฟังพี่ " คังอินฉวยข้อมือคนที่จะออกไป หนุ่มน้อยก้มหน้าหนี...ไหล่สะท้านขึ้นน้อยๆ ร้องไห้ทำไมกัน คยู
-
-
-
-
"พี่กับทึกกี้ไม่ได้เป็นแฟนกัน... พวกนายคิดกันไปเองทั้งนั้น" -
-
-
-
"แล้วไม่รู้หรือไงกัน ที่พี่คอยยุ่งวุ่นวายอยู่กับนาย ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ นายเพราะอะไร?" -
-
-
"เจ้าเด็กบ้า! ได้ยินแล้วก็เข้าใจที่พี่พูดมั้ย? " คังอินจับใบหน้าน้องเล็กของวงขึ้น...เค้าพูดไปหมดแล้ว พูดความรู้สึกออกไปจนหมดแม้จะไม่ใช่คำพูดตรงๆ แต่ก็น่าจะเข้าใจ



"ได้ยินฮะ ... เข้าใจแล้วด้วย" หนุ่มน้อยซุกหน้าลงกับอกแกร่งที่เฝ้าฝันจะอิงแอบมานานแสนนาน ที่พี่คังอินพูดมาทำเอาใจเต้นรัวไปหมด... ผมเข้าใจไม่ผิดใช่มั้ยฮะ ว่าพี่หมายถึงอะไร พี่ก็รักผมเหมือนที่ผมรักพี่มาตลอดใช่มั้ยฮะ พี่คังอิน


"คยูแย่แน่ๆ หากุญแจมาไขเหอะ ฉันใจไม่ดีเลย..." ซองมินที่นั่งไม่ติดเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่นหน้าห้องนอนของตัวเองกับคยูฮยอน ห่วงน้องจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว รู้ว่าคยูรู้สึกยังไงกับคังอิน... แต่คังอินนี่สิ มีพี่ลีทึกอยู่ทั้งคนไม่ใช่เหรอ? เยซองที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอาการที่ห่วงจนแทบคลั่งตายของซองมินก็ถอนใจ สุดท้ายก็ยอมบอกความจริงๆ ที่ตัวเองรู้

"คังอินไม่ได้คบกับทึกกี้อย่างที่นายเข้าใจหรอกนะ ซองมิน... เค้ารักคยู เหมือนที่คยูก็รักคังอินนั่นแหละ สบายใจได้แล้ว"


"เอ๊ะ!! จริงอ่า แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉันให้เร็วกว่านี้ ??!!" ซองมินวีนขึ้นมาจากที่ห่วงคยูฮยอนแทบตายเป็นโมโห แต่ก็โล่งอกไม่น้อยที่รู้ว่าคยูน้องสุดรักของตัวเองจะไม่โดนแอ้มฟรีๆ แต่เอ๊ะ!


"คังอินเบาๆ นะ ... น้องมันยังไม่หายดีนะ ได้ยินมั้ย ??!!"

เสียงทุบหนักๆ กับบานประตูดังติดกันไม่หยุด หมดห่วงเรื่องโดนหลอกแต่อดห่วงเรื่องสุขภาพของคยูฮยอนไม่ได้ ยิ่งมาอยู่ในเงื้อมือหมีหิวโซแบบนี้ไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพหลังจากนี้จะออกมาเป็นยังไง สุดท้ายบานประตูที่ไม่มีทีท่าจะเปิดออกแน่ๆ ทำให้ซองมินได้แต่นั่งภาวนาอยู่หน้าห้อง...ขอให้พระเจ้าคุ้มครองคยูฮยอนต่อไปก็เท่านั้น





The End....

+++++++++++++++++++++++++



AuThor Talk:ไม่รุ้จะให้จบยังไงดีเพระพล๊อตที่คิดไว้บรรเจิดแค่ตรงทายา>////< เลยลงเอ่ยง่ายๆ แบบนี้ละกัน อิอิ ลัทธินี้ไม่ได้บังคับขืนใจใครนะ ถ้าชอบก็อ่านไม่ชอบก็ไม่ว่ากัน แต่คนแต่งชอบ เอิ๊กๆๆๆๆ

ถึงคุณ aha ฟิคเรื่องไหนเหรอที่ค้างตอนจบใช่ unfinished ป่ะค่ะ ถ้าเรื่งอนี้แต่งจบแล้ว จะทยอยลงแน่ๆ ยังไงก็แอดเอ็มเราไว้ได้นะ nakane_mumu@hotmail.com

^________________^


*จิตสำนึกของนักอ่านที่ดี... อ่านแล้วกรุณาคอมเม้นถ้าไม่รบกวนจนเกินไปกรุณาคอมเม้นในทุกตอนที่อ่านด้วยค่ะ... ไม่งั้น คุณจะไม่มีฟิคให้อ่านกันอีก!!!


*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............