Title : Baby HoneyCast : KangIn & Kyuhyun
Author : HaneiBee
หากการจราจรบนท้องถนนในช่วงเวลาชั่วโมงเร่งด่วนถือเป็นความชุลมุนสุดๆ แล้วความโกลาหลของเหล่าศิลปินกลุ่มนี้... ยังหลังเวทีในขณะนี้กลับวุ่นวายเสียยิ่งกว่า...
เสียงโหวกเหวกโวยวายจากสต๊าฟแทบทุกคน... เร่งให้หนุ่ม ๆ เอสเจทั้งหลายรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อให้ทันกับคิว แสดงต่อไป
"โอ้ย !"
"เป็นอะไรอะ... คยู ร้องทำไม?" คังอินหันมองรุ่นน้องตัวเล็กที่กำลังยืนเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ
"ก็ซิบน่ะสิ... มันกินเนื้อผม"
"กินเนื้อ???" คิ้วหนา ๆ ของคังอินขมวดขึ้นมา เมื่อฟังในสิ่งที่คยูฮยอนบอก... แล้วอะไรมันกินเนื้อกันละ ใครจะไปตรัสรู้กันได้เล่า....
"เออ ๆ ช่างมันเถอะ... รีบขึ้นเวทีดีกว่า โดนเร่งใหญ่แล้ว" คยูฮยอนตัดบทอย่างหัวเสีย... เดินนำหน้าคังอินที่ยังทำหน้างุนงงอยู่ขึ้นเวทีไป... การแสดงคอนเสริต์ดำเนินต่อไปตามตารางที่ถูกจัดมาจนผ่านลุล่วงไปได้ด้วยดี ทุกอย่างเหมือนจะเรียบร้อยดีหมด... หากแต่กลับมีบางคนที่จบคอนเสริต์ด้วยความไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย...
"เลือดอะไรน่ะ... คยู เต็มทิชชู่เลย"
"เฮ้ย!..." คนโดนถามที่สวมเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงบ๊อกเซอร์นอนเอกเขนกอยู่บนเตียงละสายตาจากหน้าจอทีวีที่กำลังฉายละครเรื่องโปรดที่ตัวเองติดนักหนาอยู่... หันขวับมองเจ้ากระดาษทิชชู่ที่แต้มด้วยสีแดงสดของเลือดขยำเป็นก้อนกลมๆ ในมือคังอินตรงหน้าห้องน้ำ... คยูฮยอนอึกอัดขึ้นมาดื้อๆ ... จนคังอินถามย้ำอีกรอบ
"เลือดตรงไหนออก?... .ใช่ที่ซิปโดนตอนหลังเวทีรึเปล่า??"
"แผลนิดเดียวน่า... ไม่เป็นไรหรอกฮะ... เอามา! ผมจะเอาไปทิ้ง" คยูฮยอนไม่พูดเปล่ารีบเข้ามาแย่งทิชชู่จากมือรุ่นพี่ตัวใหญ่... แต่คังอินใช่จะยอมง่ายๆ จับตัวคยูฮยอนหมุนไปหมุนมาพยายามจะหาร่องรอยของบาดแผลให้ได้... แต่ก็ไม่เห็นจะมีเลย...
"เฮ้ย!... จะทำอะไรพี่คังอิน?" คยูฮยอนแหกปากลั่นเมื่ออีกคนเลิกชายเสื้อเค้าขึ้น
"ก็ไม่ยอมบอกดีๆ พี่ก็ต้องหาเองสิ..."
"โห้ย!!!... มันไม่เจอหรอก แผลผมมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นซะหน่อย!!!!!"
"แล้วมันอยู่ตรงไหนหล่ะ???... ไม่บอกแล้วใครจะไปรู้ได้" คังอินเริ่มขึ้นเสียงบ้าง ก็มันชักหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ ... เค้าถามเพราะห่วงแท้ๆ ทำไมถึงบอกกันไม่ได้... ไม่เข้าใจจริงๆ
"ตรงนั้นอะ... ผมเป็นแผลตรงนั้น !!!... ยังจะดูอีกมั้ย ห๊ะ???" หลังจากที่เงียบกันอยู่นานคยูฮยอนก็ระเบิดคำพูดออกมา... ทำเอาคังอินอึ้งไปเลย... เพิ่งจะเข้าใจสามเหตุที่คยูฮยอนไม่ยอมบอกตั้งแต่ทีแรก... มองรุ่นน้องตัวเล็กที่หน้าเริ่มแดงๆ ...ท่าจะเขินแหะ...
"ทำอีท่าไหน.... ซุ่มซ่ามชะมัด"
"ก็มันรีบนี่... ใครจะไปมัวมาพิถีพิถันอยู่หละ หลบสิฮะ!!"
"จะทำอะไร... อาบน้ำเหรอ?" คังอินคว้าแขนคนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไว้
"ฮะ... เหนียวตัว"
"จะบ้าเหรอ โดนน้ำแผลได้เน่ากันพอดี"
"แล้วจะให้ทำไง นอนทั้งตัวเหม็นๆ อย่างนี้เหรอ ผมหลับไม่ลงหรอก" ถึงจะบอกเจตนาที่อยากจะอาบจริงๆ แต่คังอินก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เข้าห้องน้ำสักที กลับดึงให้ไปนั่งลงที่เตียงแทน...
"เดี๋ยวดูก่อนว่าในพอมียาอะไรบ้าง?"
"ห๊ะ????" คยูฮยอนยิ่งงงไปกันใหญ่ เมื่อเห็นคังอินเปิดโน้น คุ้ยนี้ตามหลืบตามมุมของห้อง...เพราะเพิ่งย้ายหอกันมาใหม่ทำให้อะไรต่ออะไรยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่แล้วนี่พี่ซองมินก็ยังไม่กลับด้วย... จนเห็นคนตัวใหญ่หยิบหลอดสีขาวออกมาจากลิ้นชักใต้ทีวี หนุ่มน้อยก็หน้าเหวอทีเดียว
"มันเป็นส่วนที่บอบบาง ถ้าเป็นหนองขึ้นมาจะแย่เอา... พี่ว่าทายาฆ่าเชื้อกันไว้ก่อนดีกว่า"
"ทายา!!!!.... ไม่เอา พี่จะบ้าเหรอ???"
"ถ้าต้องตัดทิ้ง... คราวนี้นายได้บ้าสมใจแน่ๆ คยู" คำขู่ของคังอินดูจะได้ผลเกินคาด... คยูฮยอนหน้าถอดสีเลยทีเดียว... แล้วก็ต้องผงะถอยหลังหนีขึ้นไปอีกเมื่อคังอินเดินเข้ามาทรุดนั่งลงตรงหน้า...
"ถ้าไม่ทา... ก็ต้องไปโรงพยาบาล ไปให้หมอดูแผลให้"
"ไม่ไป!!!... ใครจะกล้าให้หมอดูกันเล่า!!!"
"ถ้างั้นก็ถอดบ๊อกเซอร์ออกซะ... พี่จะทาให้เอง" คังอินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง... ตรงข้ามกับอีกคนที่สีหน้าและแววตาตอนนี้มีแต่ความตื่นตระหนกและเป็นกังวล
"พี่เป็นพี่นาย... จะกลัวอะไรกัน รึว่าคิดอกุศลกับพี่รึไง ถึงไม่ยอมให้พี่ทาไอ้เจ้าหนูนั่นให้อะ?"
"คิดสกปรกเกินไปแล้วพี่คังอิน... ใครจะไปคิดอะไรกับพี่ได้ เดี๋ยวพี่ทึกกี้ได้เอาปืนไล่ยิงผมพอดี!"
"ทึกกี้?..." คนที่นั่งยองๆ อยู่หน้าเตียงทวนชื่อคนที่คยูฮยอนเอ่ยออกมา... ไม่เข้าใจว่าทำไมใครต่อใครถึงชอบคิดว่าเค้ากับทึกกี้เป็นแฟนกัน ถามสิ... คังอินคนนี้จะตอบให้หมดเปลือกเลย
"ลืมชื่อแฟนตัวเองหรือไงฮะ ... จะทาก็ทาไปเลยป่ะ!!!!" หนุ่มน้อยเห็นคังอินนิ่งไปเมื่อเอ่ยชื่อคนรักก็ชักสีหน้าไม่พอใจถอดกางเกงบ๊อกเซอร์ออกตามที่คังอินสั่ง... เพราะไม่อยากพูดไม่อยากได้ยินทุกอย่างที่เกี่ยวกับลีดเดอร์คนเก่ง ทั้งไม่อยากให้โดนคิดว่าใจอกุศลและที่สำคัญไม่อยากให้แผลเป็นหนองอย่างที่คังอินขู่ไว้หรอก... มือสั่นๆ ค่อย ๆ ดึงบ๊อกเซอร์ตัวเองให้หล่นไปคาไว้ตรงหัวเข่า... แต่คังอินดันดึงมันออกจนพ้นข้อเท้าเลย... สรุปว่าตอนนี้ท่อนล่างของคยูฮยอนเปลือยเปล่าไร้สิ่งปกคลุมใดใดสักกะชิ้น...
"แยกขาออกสิ..."
"________"
"งั้นไปโรงพยาบาลดีกว่า พี่จะบอกผุ้จัดการให้นะ" คังอินออกปากอาสาพร้อมกับทำท่าจะลุกไปตามสจริงๆ เมื่อคยูฮยอนยังเอาแต่นั่งหนีบขาไว้อย่างนั้น...
"แยกแล้ว!!... ทาเซ่ " คนบนเตียงฉวยข้อมือคังอินไว้ สะบัดหางเสียงไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ยอมแยกขาออกแต่โดยดี.. คังอินกลับมานั่งตามเดิม ค่อยๆ บีบยาฆ่าเชื้อใส่นิ้ว
"อีกนิดสิ... มองไม่ค่อยเห็นเลย"
"________" คนโดนสั่งก็ยอมทำตามอีก
"ลองยกขาทั้งสองข้างขึ้นไว้บนเตียงหน่อยได้มั้ย... พี่ไม่ถนัด"
"หึ้ย!..." คยูฮยอนจิ๊ปากหงุดหงิด... แต่ก็ยอมยกขาขึ้นตั้งไว้บนเตียงตามที่คังอินบอกอีกอยู่ดี
"แยกออก... แล้วจับเข่าไว้ด้วย... จะได้..."
"อย่าสั่งมากได้มั้ยฮะ!!!" คังอินเงยหน้าขึ้นมองขวับ เมื่ออีกคนตวาดออกมา... คยูฮยอนเม้มปากจนแน่น... เมินหลบไปอีกทาง... อาการของคยูฮยอนตอนนี้ที่ตัวสั่นเทา... ใบหน้าหน้าแดงก่ำ... แถมยังไม่กล้าสู้สายตากันอีก... คังอินรู้ทีเดียวว่าคนๆ นี้กำลังอายอย่างที่สุด... จึงเลิกสั่ง เริ่มลงมือทายาไปเงียบๆ
ปลายนิ้วที่แต้มตัวยาสีขาวลูบไปตามรอยแผลทางยาวประมาณหนึ่งเซ็นต์... ด้วยระมัดระวังให้เบามือมากที่สุด คยูฮยอนจับหัวเข่าตัวเองแยกให้กว้างขึ้นเพื่อที่คังอินจะทายาได้สะดวก ๆ... พร้อมกับหลับตาแน่นไม่สามารถทนมองภาพที่น่าอับอายของตัวเองได้...
สำหรับคยูฮยอนแล้ว... คังอินถือเป็นรุ่นพี่ที่ค่อนข้างสนิทมากคนหนึ่ง คังอินดูแลเค้ามาอย่างดีตั้งแต่ออดิชั่นได้ใหม่ๆ ไปไหนมาไหนด้วยกันก็ออกบ่อย... แต่คำพดที่คังอินพูดออกมาก่อนที่จะทายาให้เค้า... เรืองที่ว่าเค้าคิดอกุศล... ทำไมจู่ๆ ก็พูดขึ้นมาได้นะ... คังอินคงไม่ทันเห็นใช่มั้ย... ว่าตอนที่เจ้าตัวพูดคำ ๆนั้นออกมา..เค้าถึงกับหน้าเสีย ก็เพราะ... เพราะว่าไอ้สิ่งที่คังอินพูดขึ้นมาโดยที่เจ้าตัวไม่จริงจังนั้น... เค้าจริงจังน่ะสิ
ถ้าพี่รู้ว่าผมคิดอกุศลอย่างนั้น...พี่จะทำยังไงเหรอฮะ...พี่คังอิน ?"แสบมั้ย ?"
"รีบๆ ทาเข้าเถอะฮะ.. พูดมากอยู่ได้!!!" จะมีสักกี่คนกัน ที่รู้ว่าวิธีกลบเกลื่อนความอาย ความเขินหรือการกลัวว่าคนอื่นจะเห็นความรู้สึกนึกคิดของคยูฮยอนก็คือการตะคอกขึ้นเสียงแบบนี้... และขอให้หนึ่งในจำนวนคนที่ไม่รู้รวมคังอินเข้าไปด้วยเถอะ...
"เสร็จแล้ว"
"_______" คุณหมอจำเป็นเก็บหลอดยาไว้ในลิ้นชักตามเดิม.... ก่อนจะเดินมานั่งลงข้างๆ คยูฮยอนบนเตียงที่ตอนนี้สวมบ๊อกเซอร์กลับเข้าไปตามเดิมแล้วแถมยังเอาหมอนมาทับไว้อีก... เพราะต้องการบดบังส่วนที่เพิ่งถูกทายาเสร็จซึ่งมันได้มีปฏิกิริยาตอบสนองตั้งแต่คังอินเอานิ้วมาแตะแล้ว...
"ธรรมดาน่า... ไม่เห็นจะแปลกเลยที่นายจะเป็นยังงั้น ผู้ชายเราพอถูกจับเป็นใครก็ต้องตื่นตัวทั้งนั้นแหละ..." คังอินพยายามพูดเพื่อลดความขลาดเขินของคนข้างๆ
"พี่ก็พูดได้สิ... ไม่ได้โดนจับเหมือนผมนี่ เฮ้ย !...จะทำอะไร???" คยูฮยอนร้องตกใจเมื่อคังอินคว้ามือให้ล้วงเข้าไปใต้กางเกงของเจ้าตัวเดี๋ยวนั้น...
"ทีนี้... นายก็ไม่โดนจับคนเดียวแล้ว พอใจมั้ย?"
"จะบ้าเหรอ... ปล่อยเลย ๆ ไอ้พี่บ้า!!!" คยูฮยอนออกแรงจะชักมือกลับแต่คังอินก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ ... คนตัวเล็กก้มหน้างุดซ่อนความอายที่ทวีคูณสูงขึ้น... เมื่อสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือตอนนี้ขยายตัวขึ้น... ของคังอินมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่าเค้าอีกแหะ...( คิดไรอยู่เนี้ย น้องคยูช้านนนน???)
"คยูฮยอน..."
"อะไรฮะ?"
"ช่วยพี่หน่อยสิ..."
"จะบ้าเหรอ???... พูดเป็นเล่นไปได้ ไปให้พี่ทึกกี้ทำให้สิ อุ๊บ !!" ริมฝีปากของคังอินแนบปิดกั้นคำพูดที่เบื่อจะได้ยินอีกต่อไปแล้ว... แฟน... ทึกกี้... ทึกกี้...แฟน ช่วยเลิกพูดสักทีด้มั้ยคยูฮยอน... ฉันเบื่อที่จะฟังแล้วนะ...
"อือ..." คยูฮยอนมีท่าทีขัดขืนเพียงเล็กน้อยในตอนแรก... ไม่ยอมให้ปลายลิ้นอุ่นร้อนของอีกคนได้ล่วงล้ำเข้าไปยังภายใน...แต่เพราะอะไรก็ให้คำตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน... ถึงยอมเผยอริมฝีปากตัวเองออกเพื่อนต้อนรับให้คังอินจูบได้ลึกซึ้งขึ้นในเสี้ยวนาทีต่อมา... คยูฮยอนตอบสนองโดยการหยอกเอินกับปลายลิ้นเร่าร้อนนั้นพอๆ กับที่คังอินส่งมอบให้มา
หรือนี่จะเป็นจุดสิ้นสุดของการยับยั้งความรู้สึกที่ต่างก็อัดแน่นอยู่ในใจของคนทั้งสองคนตลอดเวลาที่ผ่านมานะ...
"คยูฮยอน... คิดยังไงกับพี่?" เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาพร้อมกับเสียงหอบหนัก ๆ หลังจากผละออกจากกัน... ริมฝีปากบวมเจ่อ... เพราะเค้าเพิ่งจะถอนรอยจุมพิต... ผิวแก้มที่แดงปลั่ง... เพราะเค้าเพิ่งจะใช้ฝ่ามือลูบไล้สัมผัส... เนื้อตัวที่สั่นเทิ้ม... เพราะเค้าเพิ่งจะกอดกระชับ... เป็นคำตอบให้คังอินได้ดีทีเดียว แม้สิ่งที่ออกมาจากปากคยูฮยอนจะไม่เพราะหูเอาเสียเลยก็ตามที...
"ไม่คิด!!... ไม่เคยแม้แต่จะคิดด้วย อุ๊บ!!!" อีกครั้งที่คังอินจัดการหยุดคำพูดขอคยูฮยอนด้วยวิธีการจูบ... ถ้าการไม่ขัดขืนคือการไม่คิด... การไม่ผลักไส คือ ไม่เคยแม้แต่จะคิด... งั้นก็ช่วยไม่คิดอะไรกับฉันเยอะๆ ละกันนะ ... คยูฮยอน
ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ
"คยูพี่ซื้อขนมกับดีวีดีละครเรื่องที่นายชอบมาให้ด้วย อ้ายยยยยยยยยยยยย?????!!!!!" เสียงของซองมินที่มาพร้อมกับบานประตูที่เปิดออก... เกือบจะไม่จบประโยคเอาซะงั้น เมื่อเห็นน้องที่อยู่ร่วมห้องกับตัวเองและคังอินชัดเต็มสองตาว่าอยุ่ในอิริยาบถไหน...
"กำลังทำกัน เฮ้ย!... ทำอะไรกันน่ะ ?"
"ตาบอดด้วยรึไง ซองมิน.... ออกไปก่อนได้มั้ย!!!" คังอินก้าวลงจากเตียงเดินไปดันเจ้าเพื่อนร่วมวงตัวน้อยกับเรียวอุค ทงเฮและเยซองที่นัดกันเดินพาเหรดมาออกันเต็มหน้าสห้อง แถมยังเปิดประตูเข้ามาโดยผละการอีก...(ก็ห้องของซองมินนี่หน่า หมีคัง="=)
"จะทำอะไรคยู... นายนั่นแหละที่ต้องออกไป"
"ซองมิน!!!.. ฉันบอกให้ออกไปก่อน ได้ยินมั้ย??!!"
"ไม่ ! ทงเฮ เรียวอุค เยซอง จับคยูออกมาเร็ว ปัง !!!!" บานประตูถูกกระแทกลงปังใหญ่เมื่อซองมินเร่งให้คนอื่นๆ ที่ยืนเอ๋อกันหน้าสลอนเข้ามาเอาตัวคยูฮยอนออกไป คังอินล๊อคกลอนเสร็จสรรพ... หมดเวลาปกปิดความรู้สึกลึกๆ ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว
"อ้าว !... คยูฮยอน จะลุกไปไหนอะ... "
"ออกไปข้างนอก ...พี่ทำแบบนี้ทำไม ไม่กลัวพวกพี่ซองมินจะไปบอกพี่ทึกกี้เหรอ?"
"หยุดพูดชื่อทึกกี้ได้แล้ว ... หันหน้ามาสิ ฟังพี่ " คังอินฉวยข้อมือคนที่จะออกไป หนุ่มน้อยก้มหน้าหนี...ไหล่สะท้านขึ้นน้อยๆ ร้องไห้ทำไมกัน คยู
-
-
-
-
"พี่กับทึกกี้ไม่ได้เป็นแฟนกัน... พวกนายคิดกันไปเองทั้งนั้น" -
-
-
-
"แล้วไม่รู้หรือไงกัน ที่พี่คอยยุ่งวุ่นวายอยู่กับนาย ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ นายเพราะอะไร?" -
-
-
"เจ้าเด็กบ้า! ได้ยินแล้วก็เข้าใจที่พี่พูดมั้ย? " คังอินจับใบหน้าน้องเล็กของวงขึ้น...เค้าพูดไปหมดแล้ว พูดความรู้สึกออกไปจนหมดแม้จะไม่ใช่คำพูดตรงๆ แต่ก็น่าจะเข้าใจ
"ได้ยินฮะ ... เข้าใจแล้วด้วย" หนุ่มน้อยซุกหน้าลงกับอกแกร่งที่เฝ้าฝันจะอิงแอบมานานแสนนาน ที่พี่คังอินพูดมาทำเอาใจเต้นรัวไปหมด... ผมเข้าใจไม่ผิดใช่มั้ยฮะ ว่าพี่หมายถึงอะไร พี่ก็รักผมเหมือนที่ผมรักพี่มาตลอดใช่มั้ยฮะ พี่คังอิน
"คยูแย่แน่ๆ หากุญแจมาไขเหอะ ฉันใจไม่ดีเลย..." ซองมินที่นั่งไม่ติดเดินวนไปวนมาเป็นหนูติดจั่นหน้าห้องนอนของตัวเองกับคยูฮยอน ห่วงน้องจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว รู้ว่าคยูรู้สึกยังไงกับคังอิน... แต่คังอินนี่สิ มีพี่ลีทึกอยู่ทั้งคนไม่ใช่เหรอ? เยซองที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นอาการที่ห่วงจนแทบคลั่งตายของซองมินก็ถอนใจ สุดท้ายก็ยอมบอกความจริงๆ ที่ตัวเองรู้
"คังอินไม่ได้คบกับทึกกี้อย่างที่นายเข้าใจหรอกนะ ซองมิน... เค้ารักคยู เหมือนที่คยูก็รักคังอินนั่นแหละ สบายใจได้แล้ว"
"เอ๊ะ!! จริงอ่า แล้วทำไมไม่มีใครบอกฉันให้เร็วกว่านี้ ??!!" ซองมินวีนขึ้นมาจากที่ห่วงคยูฮยอนแทบตายเป็นโมโห แต่ก็โล่งอกไม่น้อยที่รู้ว่าคยูน้องสุดรักของตัวเองจะไม่โดนแอ้มฟรีๆ แต่เอ๊ะ!
"คังอินเบาๆ นะ ... น้องมันยังไม่หายดีนะ ได้ยินมั้ย ??!!"
เสียงทุบหนักๆ กับบานประตูดังติดกันไม่หยุด หมดห่วงเรื่องโดนหลอกแต่อดห่วงเรื่องสุขภาพของคยูฮยอนไม่ได้ ยิ่งมาอยู่ในเงื้อมือหมีหิวโซแบบนี้ไม่อยากจะคิดเลยว่าสภาพหลังจากนี้จะออกมาเป็นยังไง สุดท้ายบานประตูที่ไม่มีทีท่าจะเปิดออกแน่ๆ ทำให้ซองมินได้แต่นั่งภาวนาอยู่หน้าห้อง...ขอให้พระเจ้าคุ้มครองคยูฮยอนต่อไปก็เท่านั้น
The End....
+++++++++++++++++++++++++
AuThor Talk:ไม่รุ้จะให้จบยังไงดีเพระพล๊อตที่คิดไว้บรรเจิดแค่ตรงทายา>////< เลยลงเอ่ยง่ายๆ แบบนี้ละกัน อิอิ ลัทธินี้ไม่ได้บังคับขืนใจใครนะ ถ้าชอบก็อ่านไม่ชอบก็ไม่ว่ากัน แต่คนแต่งชอบ เอิ๊กๆๆๆๆ
ถึงคุณ aha ฟิคเรื่องไหนเหรอที่ค้างตอนจบใช่ unfinished ป่ะค่ะ ถ้าเรื่งอนี้แต่งจบแล้ว จะทยอยลงแน่ๆ ยังไงก็แอดเอ็มเราไว้ได้นะ nakane_mumu@hotmail.com
^________________^
*จิตสำนึกของนักอ่านที่ดี... อ่านแล้วกรุณาคอมเม้นถ้าไม่รบกวนจนเกินไปกรุณาคอมเม้นในทุกตอนที่อ่านด้วยค่ะ... ไม่งั้น คุณจะไม่มีฟิคให้อ่านกันอีก!!! *วิธีการเม้น กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit
แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............