TiTle: เจ็บยังไง…ก็รัก Secret story DongHae BirthDay
Paring: Jo KyuHyun-x-Lee DongHae
Theme song: เจ็บยังไงก็รัก(เป็ก ผลิตโชค)
AuThor: HaneiBee



คุณเคยถามตัวเองบ้างไหมว่า
ระหว่างความถูกต้อง… กับความสุข

คุณจะเลือกอะไรให้กับชีวิต ?



KoRea:15/10/2008
00:23 am


“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะทงเฮ มีความสุขมากๆ นะ:ซองมิน”
“โตขึ้นอีกปีแล้วนะ รักษาสุขภาพดีๆ ล่ะ:พี่ชินดง”
“ขอให้ปีนี้นายยิ้มและหัวเราะมากกว่าปีก่อนนะ:คังอิน”
“HBD เจ้าเด็กซนทงไฮ่ ทำอะไรก็ขอให้สมหวังนะ รักนายเสมอ:ต้าเกิง”
“แฮปปี้เบิร์ดเดย์น้องชายตัวดี เลิกขี้แงและเลิกขี้อ้อนได้แล้วนะ ของขวัญปีนี้อยากได้อะไรบอกมาเลย ฉันจะซื้อให้:ฮีชอล”


ลี ทงเฮกดอ่านเมสเสจต่างๆ ที่เหล่าพี่ๆ น้องๆ และผองเพื่อนส่งมาอวยพรให้ในวันเกิดหลังเพิ่งวางสายที่โฟนอินไปคุยกับพี่อีทึกและฮยอกแจเพื่อนรักในรายการวิทยุซุกิระ คนตัวเล็กอ่านทวนเมสเสจอันสุดท้ายที่ถูกส่งมาจากฮีชอลซ้ำอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าซุกลงกับเข่าสองข้างของตัวเอง

รอยยิ้มอิ่มเอมใจเมื่อครู่มลายหายไปราวกับสายลมที่พัดผ่านมาแล้วก็ผ่านเลยไปอย่างไม่ใยดีคนเบื้องหลังสักนิด


ทุกคนล้วนแต่อวยพรให้ทงเฮพานพบกับความสุข
เค้าได้แต่กลั้วหัวเราะเบาๆ สงสัยเหลือเกินว่า…
ความสุขที่ทุกคนปรารถนาให้ทงเฮพานพบ
มันจะแตกต่างจากความสุขที่ทงเฮมีอยุ่ตอนนี้แค่ไหน ?


“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ฮะพี่ทงเฮ นี่ของขวัญจากผม” ประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามาเป็นเรียวอุคที่ส่งยิ้มมาพร้อมกับกล่องของขวัญสีสวยในมือ


“พี่นี่แย่จริงๆ ผมอุตส่าห์เซอร์ไพสให้ดูฝืนยิ้มเข้าสิ” เรียวอุคตัดพ้อเมื่อรุ่นพี่คนเก่งแสร้งยิ้มมาให้ จนคนถูกตัดพ้อต้องรีบลุกเข้ามากอดง้อง้อน


“คยูฮยอนโทรมาหรือยังฮะ?” ถามไปทั้งที่ทงเฮยังกอดอยู่อย่างนั้นและเรียวอุคก็สัมผัสได้ว่าอ้อมกอดของพี่ชายคนเก่งนั้นสั่นเทาแค่ไหนเมื่อชื่อของใครอีกคนถูกเอ่ยขึ้นมา


“ยัง ป่านนี้คงหลับแล้วมั้งเห็นว่าต้องถ่ายนอกสถานที่ด้วยคงจะเหนื่อย”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็โทรมาเองแหละ ไม่ต้องกังวลไปหรอกฮะ” เรียวอุคกอดตอบพี่ชายพูดปลอบไปเท่าที่พอนึกออกและพอที่จะช่วยให้ทงเฮรู้สึกดีขึ้น ทั้งที่รู้ว่าการพูดไปแบบนี้ก็เท่ากับผลักให้ทงเฮยิ่งก้าวตกลงไปในเหวลึกที่เต็มไปด้วยตราบาปที่น่าเกลียดชัง


“พี่คิดถึงคยูฮยอนจัง …เรียวอุค” ทงเฮซบหน้าลงกับไหล่เพียงไหล่เดียวที่ยึดเหนี่ยวได้ในค่ำคืนนี้เพราะไหล่ที่ทงเฮถวิลหานั้น… อยู่อีกใต้แผ่นฟ้าหนึ่งที่ไกลเกินกว่าจะพึงพิง

เวลานี้คยูฮยอนและซีวอนอยู่ที่ประเทศไทยเพื่อถ่ายทำโฆษณาตัวเดียวกับที่ทงเฮเคยถ่ายไปคราวที่แล้ว ทั้งที่อยากอยู่กับคยูฮยอนในวันเกิดซึ่งมีแค่ปีละครั้งเท่านั้น…..แต่ทำไมโชคชะตาถึงต้องเจาะจงให้คยูฮยอนต้องไปทำงานที่ไกลๆ เหมือนจงใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ



==#==#==# เจ็บยังไง…ก็รัก #==#==#==


KoRea:15/10/2008
08:40 am


“เรียกพี่ทงเฮมากินข้าวด้วยนะฮะพี่เยซอง” เฉกเช่นเดียวกับทุกเช้าที่เรียวอุคจะตื่นมาทำอาหารเพื่อคนอื่นๆ ในหอ พ่อครัวตัวเล็กตะโกนไหว้วานพี่ชายร่วมวงอีกคนเมื่อเห็นว่าเดินผ่านหน้าห้องครัวพอดี แต่เพียงชั่วครู่เดียวที่เยซองเดินหายไปก็กลับมาพร้อมกับข่าวที่ไม่สู้ดีนัก

“ดงเฮไม่อยู่ในห้อง หายไปไหนแต่เช้าไม่รู้น่ะ เรียวอุค” คนถูกไหว้วานให้ไปตามไม่คิดติดใจสงสัยอะไรผิดกับเรียวอุคที่โหวงเหวงในอกพอจะเดาได้ว่าพี่ชายหน้าเศร้าที่ร้องไห้กับเค้าเมื่อคืนหายตัวไปไหน

ในที่สุดก็หักห้ามใจไว้ไม่ไหวสินะ พี่ทงเฮ….



==#==#==# เจ็บยังไง…ก็รัก #==#==#==



Thai:15/10/2008
10:20 am




“มาได้ยังไงกันพี่ทงเฮ?” คยูฮยอนที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง สีหน้างัวเงียไม่ตื่นดีเลิกคิ้วแปลกใจที่คนมาเคาะห้องพักคือลี ทงเฮ คนที่สมควรจะอยู่ที่เกาหลีมากกว่าจะมายืนยิ้มอวดฟันสวยอยู่ตรงหน้าเค้า….ที่นี่ที่ประเทศไทย


“มาเครื่องบินสิถามได้ ง่วงมากเลย ขอเข้าไปนอนด้วยคนสิ” ทงเฮตอบง่ายๆ เดินผ่านคนตัวสูงไปกระโดดขึ้นนอนบนเตียงหน้าตาเฉยเพราะรู้ดีว่าคยูฮยอนไม่มีทางปฏิเสธิอยู่แล้ว แต่จะด้วยสิทธิจำพวกไหนทงเฮเองก็ตอบไม่ได้เช่นกัน



“พี่ซึงฮวานรู้หรือเปล่าว่าพี่มา?”

“รู้ ฉันโทรให้พี่เค้าไปรับฉันที่สนามบินเมื่อเช้าเอง โดนสวดจนยับเลยล่ะ” คนที่นอนราวกับง่วงมากมายเล่าไปพลางชักสีหน้างอนๆ ผุ้จัดการวงที่ต่อว่าเค้ายกใหญ่ระหว่างที่นั่งรถจากสนามบินมาที่โรงแรมที่คยูฮยอนพัก


“พี่นี่ดื้อจริงๆ ให้ตายสิ” คยูฮยอนบีบจมูกคนเล่าเรื่องทำโทษที่ดื้อกว่าที่ตนคิดไว้มากโขก่อนจะดึงเข้ามากอดไว้ทั้งตัว ต่างคนต่างตกอยู่ในความเงียบงันอยู่นานสองนานจนได้ยินเสียงสะอื้นไห้เบาๆ แทรกดังขึ้นมา และเสียงสะอื้นไห้นั้นก็เป็นของคนที่เพิ่งเหยียบย่างมาถึง


“ร้องไห้ทำไม อุตส่าห์นั่งเครื่องมาเพื่อจะมาร้องไห้หรือไงกัน?”
“ฉันคิดถึงนายคยูฮยอน… คิดถึงมาก”

“ครับ…. ผมรู้” จริงๆ แล้วคยูฮยอนเห็นตั้งแต่หน้าประตูแล้วที่ทงเฮตาแดงๆ คล้ายกับจะร้องไห้เค้าถึงดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด คำว่าคิดถึงที่อีกคนเอื้อนเอ่ยคยูฮยอนก็รู้ว่ามันไม่ได้โกหก… แต่ไม่ใช่แค่พี่คนเดียวหรอกพี่ทงเฮ…ที่คิดถึง


“ฉันขอโทษนะคยูฮยอนที่ทำให้นายลำบากใจจนได้”

“ช่างมันเหอะ หยุดร้องไห้ได้แล้วน่า ผมไม่ชอบเห็นพี่ร้องไห้พี่ก็รู้” คยูฮยอนอยากพูดออกไปมากกว่านี้ อยากพูดตอบไปบ้างว่าก็คิดถึง… อยากกระซิบที่หูว่าไม่เห็นหน้าแค่วันสองวันเป็นโหยหา… แต่มันก็ยากเกินไปที่คยูฮยอนจะทำ



~~ Uriga mannage doen narul chugboghanun i bamun
hanuren dari pyoigo byoldurun misojijyo~~

ทงเฮกอดอีกคนไม่ต่างกับเด็กเสียขวัญมื่อเสียงเรียกเข้าเพลงนี้แผดเสียงดังมาจากมือถือของคยูฮยอน เพลงที่ตั้งไว้สำหรับคนที่สำคัญที่สุดของคยูฮยอนเวลาโทรเข้ามา… คนรักตัวจริงเค้าโทรมาแล้ว นายจะทำยังไงลี ทงเฮ?


“ฮัลโหลครับ …”
“ตื่นแล้ว นัดถ่ายเที่ยงๆ ครับ”
“พี่กินข้าวเช้าหรือเปล่า ?”
“อย่าบ๊องน่าพี่ แมวที่ไหนจะพูดได้เล่า”
“ครับ ผมก็คิดถึง อย่าลืมกินข้าวนะครับ บาย…”


และนี่คือเหตุผลเพียงเหตุผลเดียวที่คยูฮยอนไม่สามารถบอกกับทงเฮว่าได้เต็มปากว่าคิดถึง
เพราะมันยากเกินไป… เกินกว่าคนที่มีคนรักเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วจะทำ


คยูฮยอนวางมือถือไว้บนโต๊ะข้างเตียงตามเดิม ฝ่ามือใหญ่เกลี่ยเช็ดน้ำตาที่อาบแก้มคนตัวเล็ก
เค้านึกโกรธเกลียดน้ำตานี้ทุกทีที่เห็นเพราะมันทำให้ทงเฮดูเศร้าหมอง
แต่เค้าก็นึกโกรธเกลียดตัวเองที่สุดที่ทำให้ทงเฮทั้งเศร้าหมองและทุกข์ทรมานกับสิ่งที่เค้าทำ


จุดเริ่มต้นของคนผิดสองคนที่ความเห็นแก่ตั้วช่างเป็นใจ มันนับตั้งแต่วันนั้นวันที่ได้ไปทำโปรเจ็คเอ็มที่ประเทศจีน สมาชิกที่น้อยลงเกือบครึ่ง การห่างไกลครอบครัวและคนรัก ทำให้เค้ากับทงเฮสนิทสนมกันเป็นอย่างดี… จนเกินเลย


มันถลำลึกจนยากจะถอนตัว… และยากเกินกว่าจะถอนใจ


“รักฉันสิ คยูฮยอน… รักฉัน” ทงเฮค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทีละเม็ดจนหมดและเลยมาถอดเสื้อของคยูฮยอนออก ทงเฮไม่ได้ต้องการแค่เซ็กส์จากคนตรงหน้าแต่ต้องการให้คนตรงหน้ามีแค่ทงเฮ … บ้าง อย่างน้อยก็แค่ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันแบบนี้…


โชคชะตาที่พยายามฝีนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คงขยะแขยงลี ทงเฮคนนี้เต็มที… ที่ยังทำความผิดอยู่ได้ไม่ละอายใจ




==#==#==# เจ็บยังไง…ก็รัก #==#==#==


Thai:15/10/2008
21:05 pm


โชคดีที่วันนี้คิวงานทั้งหมดของทั้งซีวอนและคยูฮยอนล้วนแล้วแต่ทำในโรงแรมเท่านั้นทั้งการสัมภาษณ์สื่อ ถ่ายสกู๊ป อัดรายการ แม้แต่มือเย็นที่ตัวแทนทางเจ้าของสินค้าก็ยังจองห้องอาหารไทยไว้เลียงขอบคุณพวกเค้าอีก


“ทำไมไม่กินข้าว หือม์ พี่ทงเฮ?” พอแยกตัวขึ้นมาบนห้องได้คยูฮยอนก็พบว่าอาหารที่ขอให้พี่ซีงฮวานสั่งขึ้นมาให้ไม่ถูกแตะเลยสักนิดจากทงเฮคนที่ยืนกรานที่จะหลบบรรดาแฟนคลับอยู่แต่บนห้องเพราะถ้าหากเรื่องที่ทงเฮมาไทยโดยที่ไม่มีคิวงานเล็ดลอดออกไป …ใครบางคนคนนันของคยูฮยอนก็ต้องรู้ด้วยเช่นกัน


“ก็ไม่อยากกินข้าวนี่หน่า”
“แล้วพี่อยากกินอะไร ถ้าไม่อยากกินข้าว?”

“แล้ววันเกิดเค้ากินอะไรกันล่ะ ?” ทงเฮหันมามองคนที่ยืนกอดอกถามแล้วทำทีเป็นหันกลับไปดูทีวีที่ดูมาทั้งวันก็ไม่ยักกะเข้าหัวเพราะมันมี่แต่ภาษาไทยกับภาษาอังกฤษทั้งนั้น เสียงบานประตูถูกเปิดออกและปิดลงอีกครั้ง ทงเฮเห็นแค่หลังไวไวของคยูฮยอนที่เดินกลับออกไป


ทงเฮรู้ว่าไม่ควร
ทงเฮรู้ว่าไม่มีสิทธ์
แต่ทงเฮก็แค่อยากอ้อนคยูฮยอนบ้าง
เพราะยังไงทงเฮก็เป็นคนรักอีกคนของคยูฮยอนเหมือนกัน

คนรัก… ที่ต้องรอเป็นตอนที่ใครอีกคนไม่อยู่….เสมอ


ให้หลังยี่สิบนาทีต่อมาเสียงเสียบคีย์การ์ดตรงประตูก็ดังขึ้น ทงเฮตัดสินใจปิดทีวีเสียและเดินไปช่วยอีกคนเปิดตั้งใจว่าจะง้อง้อนที่เผลอเอาแต่ใจแต่พอเห็นว่าอีกคนถืออะไรไว้ในมือก็พูดไม่ออก… ไม่ได้หวังว่าคยูฮยอนจะทำให้แต่คยูฮยอนก็ทำ


“เค้กวนิลาพอได้มั้ย รสอื่นมันหมดแล้ว”
“ไปเอามาจากไหนเนี่ย ของในโรงแรมเหรอ?” ทงเฮมองเจ้าเค้กตัดแบ่งชิ้นสามเหลี่ยมยาวๆ แล้วนึกขำ มีใครเค้าให้เค้กตัดแบ่งแบบนี้ในวันเกิดกันบ้างนะ เห็นทีจะมีแค่คยูฮยอนเท่านั้นแหละที่ทำให้

“ก็มันฉุกเฉินนี่หน่า อ่ะ เป่าเทียนสิ” คยูฮยอนเองก็เก้อๆ ไม่รู้จะทำยังไงกับสีหน้าล้อๆ ของทงเฮ เลยเร่งให้อีกคนเป่าเทียนเล่มสีฟ้าเพียงเล่มเดียวที่ปักอยู่บนหน้าเค้กที่เค้าไปซื้อมาจากล๊อบบี้โรงแรม


“เดี๋ยวสิ ขออธิฐานก่อน” เจ้าของวันเกิดทบมือประสานตรงกลางอกหลับตาขอพร
“ขอมากไปพระเจ้าก็หาให้พี่ไม่ไหวหรอกน่า เป่าเทียนได้แล้ว” ซึ้งนิดซึ้งหน่อยไม่ได้เลยผู้ชายคนนี้ ทงเฮลืมตามาถลึงใส่ให้หายโมโห

ขอมากขอมายที่ไหนกันล่ะ… ปีนี้น่าจะเป็นปีแรกด้วยซ้ำที่ลี ทงเฮขอพรในวันเกิดแค่ข้อเดียว
แต่ก็คงเป็นพรข้อเดียงที่ลี ทงเฮคงจะไมได้รับคืนจากพระผู้เป็นเจ้าตามที่อธิฐานขอไป


“คยูฮยอนน่า~~~”
“หือม์ อะไรอีก?”
“ฉันอยากไปเที่ยวกับนายสองคน ได้มั้ย?” กินเค้กยังไม่ทันหมดชิ้นด้วยซ้ำทงเฮก็อ้อนขอมาอีก


“เที่ยว?” คนถูกอ้อนขมวดคิ้วทีเดียว ค่ำคืนกับต่างที่ต่างถิ่นแบบนี้นึกไม่ออกจริงๆ ว่าควรจะเป็นที่ไหน แต่พอเห็นว่ารอยยิ้มที่วันนี้ทงเฮยิ้มสวยและน่ามองทีสุดวั้นหนึ่งจะหายไป คยูฮยอนก็เสียดายขึ้นมาจับหัวใจ



==#==#==# เจ็บยังไง…ก็รัก #==#==#==


Thai:15/10/2008
22:15 pm


“โห้! ยอดไปเลยคยูฮยอนดูชิงช้านั่นสิสูงจนมองแทบไม่เห็นข้างบนเลย” เสียงตื่นเต้นดีใจของคนตัวเล็กที่ขยับปีกหมวกสีขาวแหงนหน้าขึ้นดูเจ้าวงล้อใหญ่ยักษ์มือก็ชี้ชวนให้คยูฮยอนที่สวมหมวกแบบเดียวกันแต่เป็นสีดำที่ยืนข้างๆ ให้มองขึ้นตาม



ในทีสุดก็แอบย่องออกมาเที่ยวข้างนอกจนได้ คยูฮยอนพาทงเฮหนีออกมาทางประตูด้านข้างและข้ามถนนมาโบกเรียกแท็กซี่ตรงฝั่งตรงข้ามของโรงแรม… จนมาถึงสวนลุมไนท์บาร์ซ่าแห่งนี้


“ไปเดินเที่ยวกันดีกว่า…” คยูฮยอนกุมมือคนตัวเล็กที่ยังเอามือป้องส่องเจ้าชิงช้ายักษ์อยู่ไม่เลิกให้เดินไปยังรวงร้านที่ตั้งอยู่เต็มลานด้านหน้า

“กินไอติมมั้ยคยูฮยอน น่าอร่อยดีนะ”
“อืม เอาสิ”

“ดูลูกบอลไฟสีๆ นั่นสิ ซื้อเอาไปติดที่ห้องดีมั้ย คยูฮยอน?”
“ถ้าซื้อไปพี่ซึงฮวานก็รู้หมดสิว่าเราสองคนหนีออกมา”

“วาดรูปกันมั้ย จะได้เก็บไว้เป็นที่ระลึก”
“ไม่เอาหรอก มันใช้เวลานานจะตาย”

“ซื้อเทียนหอมไปฝากอาราดีมั้ย พี่นายน่าจะชอบมีตั้งหลายกลิ่นแน่ะ”
“ก็ได้ แต่อย่าให้พี่ซึงฮวานเห็นล่ะกัน”


“จะเที่ยงคืนแล้ว ใกล้จะพ้นวันเกิดฉันแล้ว ถ่ายรูปกันเถอะคยูฮยอน” ทงเฮดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือของคยูฮยอนอีกแค่สองสามนาทีก็จะเป็นวันใหม่จะไม่ใช่วันเกิดของทงเฮแล้ว คนตัวเล็กล้วงหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงยื่นออกไปจนสุดแขนเตรียมจะกดถ่ายแต่คยูฮยอนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเปลี่ยนมายืนซ้อนด้านหลัง… เอาคางเกยอยู่บนไหล่คนตัวเล็กและกอดไว้


“แชะ”

“สุขสันต์วันเกิดครับ… ผมจะทำให้พี่ร้องไห้ให้น้อยที่สุด พี่ทงเฮ”


ทงเฮหันไปสบตาเจ้าของอ้อมกอดอันอบอุ่น… ประคองใบหน้าคนที่อวยพรวันเกิดเป็นคนสุดท้ายของวันลงมาจูบ… เค้าว่ากันว่าคนสุดท้ายที่อวยพรวันเกิดจะเป็นคนที่จะอยู่กับเราไปชั่วชีวิต ทงเฮนึกภาวนาอยู่ลึกๆ ให้เรื่องเล่าต่อๆ กันมาเรื่องนี้เป็นเรื่องจริงแต่มันก็ได้แค่ภาวนาเท่านั้น ริมฝีปากที่แลกจูบกันราวกับสิ่งเสพย์ติดที่จูบเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักจุดสิ้นสุดมันเนิ่นนาน และหวานเสียจนทงเฮนึกเห็นแก่ตัวอยากเก็บเอาไว้เป็นของทงเฮคนเดียว แต่ความจริงก็คือความจริง เรื่องเล่าต่อๆ กันมาก็ย่อมเป็นแค่เรื่องเล่าต่อๆ กันมาอยู่วันยังค่ำ


ขอบตาสองข้างของทงเฮร้อนๆ และรื้นด้วยหยาดน้ำที่คยูฮยอนบอกว่าไม่ชอบมันเอาเสียเลย
เมื่อทงเฮรู้ว่า ยังไงก็หนีความเป็นจริงไปไม่พ้น….

ทำไมนะคยูฮยอน ตอนที่ฉันรักนายมันง่ายนิดเดียว
แต่ตอนจะตัดใจจากนาย… มันถึงช่างยากเย็นกว่าอะไรทั้งหมดแบบนี้ ?




==#==#==# เจ็บยังไง…ก็รัก #==#==#==




Thai:16/10/2008
08:00 am



“ขอบใจมากนะ สำหรับของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุด”

เช้าวันต่อมาคยูฮยอนก็ตื่นมาพบกับกระดาษโน๊ตใบเล็กสีขาวที่วางไว้ใต้มือถือเค้า… ลายมือของลี ทงเฮเค้าจำได้ขึ้นใจ


“รีบอาบน้ำได้แล้วนะ เดี๋ยวต้องไปสตูดิโอก่อนเก้าโมง อย่ามัวช้าล่ะ” เสียงโทรศัพท์ภายดังขึ้นเป็นซึงฮวานที่โทรมาปลุกและสั่งให้เค้าเร่งทำเวลา แต่ก่อนจะวางสายก็ยังถามถึงคนที่ตนนอนกอดไว้ตลอดคืนที่พอเช้ามาก็หายหน้าไปราวกับเค้านั้นแค่ฝัน


“พี่ทงเฮล่ะครับ?”
“ฉันพาไปส่งที่สนามบินแล้ว ถ้าหายตัวมาหลายวันจะเป็นปัญหาเอาได้ แล้วเรื่องที่นายสองคนแอบหนีไปเที่ยวเมื่อคืน ไว้เสร็จงานก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน” ผุ้จัดการรูปหล่อกล่าวเสียงเฮียบก่อนจะวางไปจริงๆ


คยูฮยอนไม่ได้นึกห่วงเลยกับการที่ผู้จัดการจะต่อว่าเรื่องพวกนั้น
แต่คยูฮยอนกลับนึกห่วงคนที่หนีกลับไปก่อนต่างหาก


เค้ามองที่นอนข้างตัวที่ว่างเปล่าผิดกับเมื่อคืนที่มีคนตัวเล็กนอนอยู่ข้างๆ หมอนใบสีขาวที่ยังมีร่องรอยของการหนุน… ฝ่ามือใหญ่เอื้อมไปลูบมันเบาๆ บนปลอกหมอนปรากฏคราบหยดน้ำสีหม่นเป็นวงกว้าง … คราบหยดน้ำตาของทงเฮ

คนที่มาพร้อมกับรอยยิ้มแสนเศร้าเมื่อวาน… และจากไปวันนี้โดยทิ้งเพียงคราบน้ำตาให้คยูฮยอนนึกถึง

ในที่สุด เค้าก็ทำตามที่บอกกับคนตัวเล็กไว้ไมได้
เมื่อไหร่… ผมจะทำให้พี่ร้องไห้ได้น้อยลงสักที พี่ทงเฮ ?




คุณเคยถามตัวเองบ้างไหมว่า
ระหว่างความถูกต้อง… กับความสุข
คุณจะเลือกอะไรให้กับชีวิต ?


แล้วถ้าความสุขที่คุณเลือกมาต้องแลกกับหยาดน้ำตาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่
……. คุณยังจะเลือกมันอยู่มั้ย ?




“ขอมากไปพระเจ้าก็หาให้พี่ไม่ไหวหรอกน่า เป่าเทียนได้แล้ว”

ขอมากขอมายที่ไหนกันล่ะ… ปีนี้น่าจะเป็นปีแรกด้วยซ้ำที่ลี ทงเฮขอพรในวันเกิดแค่ข้อเดียว
แต่ก็คงเป็นพรข้อเดียงที่ลี ทงเฮคงจะไมได้รับคืนจากพระผู้เป็นเจ้าตามที่อธิฐานขอไป



ลูกชื่อลี ทงเฮขอพระผู้เป็นเจ้าประทานความสุขที่ชื่อโจว คยูฮยอนให้ลูกโดยที่ลูกไม่ต้องแลกกับหยาดน้ำตาบ้างด้วยเถิด




EnD of FiC





==#==#==# เจ็บยังไง…ก็รัก #==#==#==


[b]AuThor Talk:[/b]พล๊อตง่าย สั้นและรวบรัดจนไม่แน่ใจว่าคนอ่านจะเข้าใจและพอใจมั้ย? เรื่องนี้คิดๆ แล้วก็แต่งเลยไม่ได้เกลาภาษาเท่าไหร่เพราะแต่งในช่วงสภาวะจิตตกต่ำ=”= คือว่าคนแต่งกำลังตกอยู่ในสถานะภาพเดียวกับลีทงเฮในเรื่องอยู่ ไม่รู้จะหาทางออกให้กับชีวิตยังไงดี จึงหวังเอาฟิคเข้าช่วย

แต่ผลก็คือ……………………………………

เฮิร์ทหนักกว่าเดิมอีก T^T

PS.อยากไปเที่ยวสวนลุมจังเพื่อจะได้เจอสองคนนี้ คิดได้เนอะ =”=

ขอตัวไปนอนก่อนล่ะกัน เพราะเก้าโมงกว่าแล้วยังไม่ได้หลับสักกะตื้น


T____________T

ก่อนไปนอน แปะเนื้อเพลงชื่อเรื่องฟิคไว้ให้อ่านกันเล่นๆ ละกัน มันโดนใจคนแต่ง

ทุกครั้งต้องแกล้งทำเย็นชา เจอหน้าก็หลบตาทุกที
ห่างๆเธอไว้อย่าใกล้คงดี คนอื่นก็มีอย่ารักเธอเลย

แม้รู้ดีแก่ใจยังเผลอ หลงรักเธอไม่กลัวช้ำใจ
ยิ่งปล่อยใจลงลึกเท่าไร ก็ยิ่งช้ำหัวใจเท่านั้น

ช้ำเท่าไร เจ็บช้ำเท่าไร ปวดร้าวเพียงใด ก็จะรักเธอ
แค่เพราะรัก ก็ยอมก็ทนได้เพื่อเธอ เธอคนเดียวเท่านั้น
ช้ำเท่าไร เจ็บช้ำเท่าไร ปวดร้าวเพียงใด จะยอมรับมัน

หากสุดท้าย แม้ยังปวดร้าวทุกคืนวัน ก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ

แม้รู้ดีแก่ใจยังเผลอ หลงรักเธอไม่กลัวช้ำใจ
ยิ่งปล่อยใจลงลึกเท่าไร ก็ยิ่งช้ำหัวใจเท่านั้น

ช้ำเท่าไร เจ็บช้ำเท่าไร ปวดร้าวเพียงใด ก็จะรักเธอ
แค่เพราะรัก ก็ยอมก็ทนได้เพื่อเธอ เธอคนเดียวเท่านั้น
ช้ำเท่าไร เจ็บช้ำเท่าไร ปวดร้าวเพียงใด ทนได้ทั้งนั้น

หากสุดท้าย แม้ยังปวดร้าวทุกคืนวัน ก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ

จากคนที่เคยเข้มแข็งกว่าใคร ก็เป็นคนอ่อนไหวเดียวดาย
ก็เพราะเธอคนเดียว ที่เปลี่ยนฉันให้เป็นอย่างนี้

แค่เพราะรัก ก็ยอมก็ทนได้เพื่อเธอ เธอคนเดียวเท่านั้น
ช้ำเท่าไร เจ็บช้ำเท่าไร ปวดร้าวเพียงใด ทนได้ทั้งนั้น

หากสุดท้าย แม้ยังปวดร้าวทุกคืนวัน ก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ


*จิตสำนึกของนักอ่านที่ดี... อ่านแล้วกรุณาคอมเม้นถ้าไม่รบกวนจนเกินไปกรุณาคอมเม้นในทุกตอนที่อ่านด้วยค่ะ... ไม่งั้น คุณจะไม่มีฟิคให้อ่านกันอีก!!!


*วิธีการเม้น

กด コメント:... อันที่สามของแถวข้างล่างนะค่ะ แล้วเม้น
ช่องแรกใส่ชื่อ แล้วก็เม้นเหมือนสตอรี่ไทยปรกติ แล้วกด Submit แล้วมันจะขึ้นเป็นอีกหน้าสีขาว ๆ ก็กดปุ่มนูน ๆ ข้างล่างสุดค่ะเป็นอันเรียบร้อย
ขอบคุณทีให้ความร่วมมือค่ะ.............